ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ_14-8-2026

Η Ορθόδοξή μας Εκκλησία, χωρίς να θεοποιεί την Παναγία, αναγνωρίζει ολόκληρο το επίγειο και το ουράνιο μεγαλείο της και απονέμει εις αυτήν την ύψιστη τιμή, που είναι δυνατό να αποδοθεί σε άνθρωπο, αφού η ζωή της σημαδεύτηκε από την Ενανθρώπηση με τρόπους που σήμερα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αθέατοι.

Κι έτσι για μια ακόμη φορά φέτος, και αυτόν τον Αύγουστο, ο κόσμος που τους μήνες του θέρους είχε απλωθεί πέρα απ’ το σύνορό του για να χωρέσει γαλάζιους ουρανούς και το κυματιστό λαμπύρισμα των φύλλων στο ηλιόφως, τώρα μαζεύεται δίπλα στη εικόνα της, κουλουριάζεται, κλείνεται • ενώ πριν φλυαρούσε τώρα αφουγκράζεται σιωπηλός και με πνευματική χαρά και αγαλλίαση, αλλά και με κάθε λειτουργική μεγαλοπρέπεια τιμά λαμπρά τη μεγαλύτερη Θεομητορική Εορτή του έτους, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», τη σεπτή Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η ενορία μας στον Πανηγυρικό εσπερινό της παραμονής έψαλλε σύσσωμη τους εξοδίους ύμνους στην Κοίμησή της «το λίγο πάντα νοσταλγώντας του φωτός» αυτό εσπέρας του Δεκαπενταύγουστου, όταν «των σταχυών τα φλάουτα γιορτάζουν», η «τρυφερή φωτιά των άστρων», το «γλεντοκόπι των πουλιών», «το φως των κοραλλιών», «του ήλιου το τοπάζι», διαποτίζουν την ύπαρξη και δοξολογούν την Παναγιά, τη μάνα του Ήλιου της ζωής, της ομορφιάς και των οδυρμών, της ανθρώπινης μοίρας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το όνομα της Θεοτόκου Μαρίας, ως «μητρός τοῦ Λυτρωτοῦ», είναι το σεβασμιότερο και το γλυκύτερο όνομα, ύστερα από το πανάγιο όνομα του Χριστού. 

Η τιμή της είναι αφορμή να συνδεθεί εκ νέου ο σύγχρονος αστός με τον πυρήνα της εκκλησιαστικής παράδοσης και ζωής που είναι η ευχαριστιακή συμμετοχή στο γεγονός της Εκκλησίας, ακόμη και όταν υπνώττει το ενοριακό πνεύμα ή αν οι τωρινές κοινότητές μας μοιάζουν να έχουν χάσει το χαρισματικό στοιχείο της ζωντανής μαρτυρίας τους στον σύγχρονο κόσμο.

Το πρόσωπο της Παναγίας η Εκκλησία τοποθετεί για μας, τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, μπροστά μας ως τον μεγαλύτερο πνευματικό πομπό και τον ισχυρότερο πόλο έλξεως της ψυχής μας, ώστε συν τοις άλλοις να είναι δείκτης πορείας στο δρόμο του αληθινού μεγαλείου, της απέραντης αγάπης, της υπομονής και της εγκαρτέρησης, αλλά και της θερμής πίστεως προς τον Υιό της και Θεό μας.

Η σημασία και η σπουδαιότητά της για μας φαίνεται και από το γεγονός ότι η εικόνα της, το «ζωγραφισμένο φως της μητρός τοῦ Λυτρωτοῦ»», ευρίσκεται απαραιτήτως σ’όλα τα εικονοστάσια των ιερών μας ναών, πάντοτε στα δεξιά της εικόνας του Χριστού.

Και όλα αυτά είναι απόλυτα δικαιολογημένα, αφού μέσα στη μακρόχρονη ιστορική πορεία του μαρτυρικού λαού μας και κάτω από αντίξοες καταστάσεις και συνθήκες ποικίλων κατοχών, η Παναγία υπήρξε «τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, Χριστιανῶν ἡ προστάτις», «προστασία καί σκέπη», «τῶν καταπονουμένων ὁ λιμήν ὁ ἀχείμαστος», «τῶν πενομένων ἡ τροφή, τῶν ξενητευμένων ἡ παρηγορία καί ἡ βακτηρία τῶν τυφλῶν, ἡ  ἐπίσκεψις καί θεραπεία τῶν ἀσθενούντων, ἡ σκέπη καί προστασία τῶν καταπονουμένων καί τῶν ὀρφανῶν ἡ βοηθός…».

Η χάρη και η κραταιά αντίληψη της Υπεραγίας Θεοτόκου να σκεπάζει όλους μας !

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ :εδώ.