ΗΜΕΡΑ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ: ΚΥΡΙΑΚΗ 8-11-2026

  Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια μοιάζουν φτωχά για να εκφράσουν όσα αισθάνεται η καρδιά.

Η φθινοπωρινή ενοριακή Ημέρα Αιμοδοσίας την 8η Νοεμβρίου 2026, μας έδειξε ότι «Έχει ενισχυθεί το αίσθημα αλληλεγγύης και καταρρίπτεται και ο μύθος ότι ο Έλληνας είναι αδιάφορος».

Μια τέτοια στιγμή αισθανόμαστε την ανάγκη να απευθυνθούμε σε σας τους 51 κι πλέον Αιμοδότες , όχι απλώς για να σας ευχαριστήσουμε για την ευγενική σας συμμετοχή στην Ενορία όλων μας, αλλά κυρίως για να σας εκφράσουμε την αγάπη, την εκτίμηση και τη βαθιά ευγνωμοσύνη που αισθανόμαστε απέναντί σας στη διατήρηση και την πρόοδο του έργου της Ενοριακής Εθελοντικής Αιμοδοσίας που μας έχει εμπιστευθεί η Εκκλησία και η αγάπη του Θεού .

Υπάρχουν προσφορές που η αξία τους δεν μπορεί να αποτιμηθεί με ανθρώπινα μέτρα. 

Είναι εκείνες που γεννιούνται από την αγάπη, καρποφορούν μέσα από την εμπιστοσύνη και φανερώνουν την εσωτερική διάθεση του ανθρώπου να συμμετέχει στο έργο της τοπικής του Εκκλησίας και να γίνεται συνοδοιπόρος στην κοινή μας πορεία προς τον Χριστό.

Η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένας ιερός χώρος ή ένας θεσμός. Είναι η οικογένειά μας εν Χριστώ, το Σώμα του Κυρίου, μέσα στο οποίο ο καθένας, σύμφωνα με τις δυνατότητες και τα χαρίσματά του, καλείται να προσφέρει και αναπτύξει εξαγιαζόμενος τον εαυτό του, την αγάπη του και τις δυνάμεις του.

Κάθε ανιδιοτελής προσφορά, όταν γίνεται με ελεύθερη καρδιά και αγαθή προαίρεση, αποτελεί μια ζωντανή μαρτυρία πίστεως και μια πράξη διακονίας προς τον ίδιο τον Χριστό.

Ο λόγος του Κυρίου μας παραμένει πάντοτε ζωντανός και επίκαιρος: «Ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. 25,40).

｟Τι νόημα έχει να διατηρείς μια εκκλησία, αν οι οικογένειες που της δίνουν ζωή δεν μπορούν πια να δουν ένα μέλλον εκεί｠;

Οι Ζωντανές Πέτρες των Αγίων Τόπων

Για τους Χριστιανούς που παραμένουν στη Δυτική Όχθη

[Μια μοναχή από τη Μονή της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στην Ιερουσαλήμ επιστρέφει από ορθόδοξα χωριά της Δυτικής Όχθης και αναρωτιέται αν οι Χριστιανοί της γης του Χριστού μπορούν ακόμη να παραμείνουν εκεί.]ⁱ

<<Αν κάποιος μου έλεγε πριν από τριάντα χρόνια, καθώς επιβιβαζόμουν σε ένα αεροπλάνο από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Τελ Αβίβ, για να ξεκινήσω ένα νέο κεφάλαιο της ζωής μου στη Μονή της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στην Ιερουσαλήμ (Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ), ότι μια μέρα θα γινόμουν «viral», εμφανιζόμενη μπροστά σε περισσότερους από 2 εκατομμύρια θεατές στην εκπομπή The Tucker Carlson Show (!) και μάλιστα για να μιλήσω για τη δύσκολη κατάσταση των Χριστιανών στους Αγίους Τόπους, θα τον κοιτούσα σαν να ήταν τρελός.

Κι όμως, αυτή η απίθανη ιστορία έγινε η πραγματικότητά μου. Και η μεγαλύτερη, βαθύτερη πραγματικότητα είναι ότι οι χριστιανικές κοινότητες σε ορισμένες περιοχές αυτού που αποκαλούμε «Άγιους Τόπους» —το Κράτος του Ισραήλ και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής Όχθης και της Γάζας— αντιμετωπίζουν σοβαρές απειλές, που σε ορισμένα μέρη θέτουν ακόμη και σε κίνδυνο την ίδια την ιστορική παρουσία τους.

Chesterton, G. K_ ''Σεξ και ιδιοκτησία'' – (Juan Manuel de Prada)

   Αυτές τις μέρες, που οι δημαγωγοί προσπαθούν να παρουσιάσουν την ενοικίαση μιας κατοικίας ως πανάκεια που θεραπεύει όλα τα δεινά που πλήττουν τη νεολαία, θυμήθηκαⁱ ένα διορατικό άρθρο , στο βιβλίο The Well and the Shallows [1935] μια συλλογή με 40 δοκίμια του Chesterton, G. K, με τίτλο Σεξ και ιδιοκτησία (σελ.171 κέξ)ⁱⁱ, όπου προειδοποιούσε ότι «το ίδιο το πνεύμα του κακού έχει καταραστεί [αυτές] τις δύο μεγάλες δυνάμεις που έδιναν στη ζωή την ποιητική της διάσταση». 

Δύο δυνάμεις –το σεξ και η ιδιοκτησία– που αποτελούν τους δύο πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται μια αξιοπρεπής ζωή και που βρίσκονται στενά συνδεδεμένες «όσο η ανθρωπότητα παρέμενε ανθρώπινη, ακόμη κι όταν ήταν ειδωλολατρική. Όμως η δυσωδία της παρακμάζουσας ειδωλολατρίας δεν ήταν τόσο άσχημη όσο η δυσωδία του παρακμάζοντος χριστιανισμού».

Και οι δύο αυτές δυνάμεις συνεπάγονταν, πράγματι, τη συμμετοχή κάθε ανθρώπου σε μια δημιουργική διαδικασία που, ενώ τις συμπεριλάμβανε, τις υπερέβαινε. Όμως, μέσα στη «δυσωδία του παρακμάζοντος χριστιανισμού», και οι δύο δυνάμεις έχουν αλλοιωθεί βάναυσα, στο πλαίσιο ενός σχεδίου κοινωνικής μηχανικής, του οποίου ο τελικός στόχος είναι αυτό που ο C. S. Lewis αποκαλούσε «κατάργηση του ανθρώπου».

Δεν φταις εσύ που δεν φτάνεις.Κάνεις ό,τι μπορείς,σε ένα παιχνίδι που δεν έβαλες εσύ τους κανόνες.

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ( ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ )

Περί Ψυχολογίας & Παροχής Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην Σύγχρονη Ελλάδα

  Στην καθημερινή κλινική πράξη ως ψυχολόγος, αλλά και ως μέλος αυτής της κοινωνίας έρχομαι αντιμέτωπη, όπως ενδεχομένως ερχόμαστε όλοι μας, με διάφορες κοινωνικές ιστορίες που σκιαγραφούν μια κοινωνική πραγματικότητα θραυσματικού τύπου, όπου τα άτομα (αλλά και οι συλλογικότητες), νιώθουν κατακερματισμένα, αδυνατούν να «ενώσουν τα κομμάτια τους», ώστε να δημιουργήσουν ένα αποτέλεσμα στη δική τους ζωή και των συνανθρώπων τους.

  Τα άτομα αυτά συχνά ταλανίζονται από διάφορες ψυχικές διαταραχές, (εντός και εκτός εισαγωγικών), βιώνουν συναισθήματα δυσφορίας, μελαγχολίας, απουσίας νοήματος, έλλειψης ικανοποίησης, έλλειψης ενδιαφέροντος κλπ. 

  Παράλληλα, συχνά αισθάνονται ένα γνωστικό και ταυτόχρονα συναισθηματικό χάος και υπαρξιακό κενό, μοναξιά, αδυναμία στοχοθεσίας, απουσία προσανατολισμού, δυσκολία στη λήψη απόφασης. Μοιάζουν πολλές φορές να νιώθουν ή να είναι λίγο ή πολύ  «εκτός τόπου και χρόνου». Συγχρόνως, τα άτομα αυτά αποτελούν τμήματα ενός λαού που υφίσταται το ένα σοκ μετά το άλλο και βιώνουν σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο μια πολυδιάστατη κρίση.

Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε λοιπόν πως αυτές οι προσωπικές – κοινωνικές ιστορίες που φτάνουν στα γραφεία των ψυχολόγων και των ψυχιάτρων συναντιούνται νοητά η μια με την άλλη, συνθέτοντας το μωσαϊκό της γέφυρας πάνω στην οποία περπατά η ιστορία του παρόντος διερχόμενη από τη νεωτερική στη λεγόμενη «μετανεωτερική» περίοδο.

Οι ιστορίες αυτές μοιάζουν με θραύσματα καθημερινής πραγματικότητας που περιγράφουν με βιωματικό τρόπο τις εσωτερικές αντιφάσεις των ατόμων των οποίων οι σταθερές και  οι έως σήμερα αυτονόητες αξίες μοιάζουν να αμφισβητούνται.

ΕΝΑΡΞΗ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ(ΑΓΙΑΣΜΟΣ & ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ )

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΔΑΚΡΥΡΡΟΟΥΣΑ

  Νίκος Τσιφόρος–«Είμαι τεμπέλης γιατί έτσι μ’αρέσει και γιατί οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι...

***********

Είχε φτιάξει ένα εκκλησάκι στην Παναγία ο πατέρας του Παναγιώτη κι έβγαλε και τον γιο του με τ’ όνομά της –τάμα στην χάρη της– γιατί η γυναίκα του δεν έκανε παιδιά και η Κυρά τον άκουσε και του έδωσε. 

Μα ο Παναγιώτης δεν έμοιασε του πατέρα του στην ευσέβεια και στον χαρακτήρα και πήρε την κάτω βόλτα. Κι όταν ο γέρος του πήγε να συναντήσει την συχωρεμένη την μάνα του, έμεινε ολομόναχος στην ζωή κι είπε να παντρευτεί μια κληρονόμα της γειτονιάς, θραψερή και μουρτζούφλω, για να τα βολέψει. Ξεπέταξε κι ένα κουτσούβελο κι είναι τώρα πατέρας κι ο ίδιος – να τον κάνει ο Θεός.

Τα λεφτά της γυναίκας του τέλειωσαν γρήγορα κι έβαλε χέρι και στα χωράφια. Τα σκότωσε κοψοχρονιά και τα ’φαγε στις πρέφες και στα μπαρμπούτια. Θέλησε να πουλήσει και το κονάκι, μα η μουρτζούφλω δεν το ’δινε. Δεν θα ’μενε και στον δρόμο για τον ακαμάτη τον άντρα της. Να πήγαινε να δουλέψει, όπως όλος ο κόσμος, αν ήθελε λεφτά – λες κι έκανε τίποτα αυτός όπως όλος ο κόσμος. Μόνο να πίνει και να καπνίζει ήξερε και ν’ απειλεί και να δέρνει εκεί που τον έπαιρνε. 

Η Jill Lepore για την Άνοδο του «Τεχνικού Κράτους» και την Απειλή για τη Δημοκρατία

 Σε αυτό το βιβλίο, η ιστορικός Jill Lepore αναλύει την έννοια του «τεχνητού κράτους», περιγράφοντας μια αναδυόμενη πραγματικότητα όπου οι ιδιωτικές εταιρείες και οι αυτοματοποιημένες μηχανές υποκαθιστούν τις δημοκρατικές λειτουργίες. 

Η Lepore εκφράζει την ανησυχία της για την απανθρωποποίηση που επιφέρει η τεχνητή νοημοσύνη, υποστηρίζοντας ότι η κυριαρχία των αλγορίθμων υπονομεύει την πολιτική αυτονομία και τη συμμετοχή στα κοινά. 

Αμφισβητεί το αφήγημα της Silicon Valley ότι η τεχνολογική πρόοδος οδηγεί αναπόφευκτα στον εκδημοκρατισμό, επισημαίνοντας τις κοινωνικές και πολιτικές βλάβες που προκύπτουν. 

Αντί για την τυφλή αποδοχή της τεχνολογίας, προτείνει τη δημοκρατική διαβούλευση, τη θέσπιση ρυθμιστικών πλαισίων και την επανασύνδεση με την ανθρώπινη εμπειρία. Τέλος, η συζήτηση υπογραμμίζει την ανάγκη για πολιτική μεταρρύθμιση και προσωπική αντίσταση απέναντι στην ψηφιακή απομόνωση.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ_14-8-2026

Η Ορθόδοξή μας Εκκλησία, χωρίς να θεοποιεί την Παναγία, αναγνωρίζει ολόκληρο το επίγειο και το ουράνιο μεγαλείο της και απονέμει εις αυτήν την ύψιστη τιμή, που είναι δυνατό να αποδοθεί σε άνθρωπο, αφού η ζωή της σημαδεύτηκε από την Ενανθρώπηση με τρόπους που σήμερα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αθέατοι.

Κι έτσι για μια ακόμη φορά φέτος, και αυτόν τον Αύγουστο, ο κόσμος που τους μήνες του θέρους είχε απλωθεί πέρα απ’ το σύνορό του για να χωρέσει γαλάζιους ουρανούς και το κυματιστό λαμπύρισμα των φύλλων στο ηλιόφως, τώρα μαζεύεται δίπλα στη εικόνα της, κουλουριάζεται, κλείνεται • ενώ πριν φλυαρούσε τώρα αφουγκράζεται σιωπηλός και με πνευματική χαρά και αγαλλίαση, αλλά και με κάθε λειτουργική μεγαλοπρέπεια τιμά λαμπρά τη μεγαλύτερη Θεομητορική Εορτή του έτους, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», τη σεπτή Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ Ι. ΝΑΟΥ «μια ζωντανή ορθόδοξη εικόνα που θεολογεί μέσα από την ενότητα των ανθρώπων».

 Στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, η Καλλιθέα μεταμορφώθηκε σε έναν επίγειο προθάλαμο του ουρανού. Το διήμερο της 5ης και 6ης Αυγούστου 2026, ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος δεν ήταν απλώς ένας τόπος λατρείας, αλλά το σκηνικό μιας «λευκοφορεμένης» ατμόσφαιρας που μαγνήτισε χιλιάδες πιστούς. Όμως, πίσω από τα θυμιάματα και τη λαμπρότητα της τελετής, κρύβεται μια πρόκληση για τον σύγχρονο άνθρωπο: η ανάγκη να βγει από το «γκρίζο» της καθημερινότητας και να αναζητήσει το δικό του, προσωπικό φως.