ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΔΑΚΡΥΡΡΟΟΥΣΑ

  Νίκος Τσιφόρος–«Είμαι τεμπέλης γιατί έτσι μ’αρέσει και γιατί οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι...

***********

Είχε φτιάξει ένα εκκλησάκι στην Παναγία ο πατέρας του Παναγιώτη κι έβγαλε και τον γιο του με τ’ όνομά της –τάμα στην χάρη της– γιατί η γυναίκα του δεν έκανε παιδιά και η Κυρά τον άκουσε και του έδωσε. 

Μα ο Παναγιώτης δεν έμοιασε του πατέρα του στην ευσέβεια και στον χαρακτήρα και πήρε την κάτω βόλτα. Κι όταν ο γέρος του πήγε να συναντήσει την συχωρεμένη την μάνα του, έμεινε ολομόναχος στην ζωή κι είπε να παντρευτεί μια κληρονόμα της γειτονιάς, θραψερή και μουρτζούφλω, για να τα βολέψει. Ξεπέταξε κι ένα κουτσούβελο κι είναι τώρα πατέρας κι ο ίδιος – να τον κάνει ο Θεός.

Τα λεφτά της γυναίκας του τέλειωσαν γρήγορα κι έβαλε χέρι και στα χωράφια. Τα σκότωσε κοψοχρονιά και τα ’φαγε στις πρέφες και στα μπαρμπούτια. Θέλησε να πουλήσει και το κονάκι, μα η μουρτζούφλω δεν το ’δινε. Δεν θα ’μενε και στον δρόμο για τον ακαμάτη τον άντρα της. Να πήγαινε να δουλέψει, όπως όλος ο κόσμος, αν ήθελε λεφτά – λες κι έκανε τίποτα αυτός όπως όλος ο κόσμος. Μόνο να πίνει και να καπνίζει ήξερε και ν’ απειλεί και να δέρνει εκεί που τον έπαιρνε. 

Η Jill Lepore για την Άνοδο του «Τεχνικού Κράτους» και την Απειλή για τη Δημοκρατία

 Σε αυτό το βιβλίο, η ιστορικός Jill Lepore αναλύει την έννοια του «τεχνητού κράτους», περιγράφοντας μια αναδυόμενη πραγματικότητα όπου οι ιδιωτικές εταιρείες και οι αυτοματοποιημένες μηχανές υποκαθιστούν τις δημοκρατικές λειτουργίες. 

Η Lepore εκφράζει την ανησυχία της για την απανθρωποποίηση που επιφέρει η τεχνητή νοημοσύνη, υποστηρίζοντας ότι η κυριαρχία των αλγορίθμων υπονομεύει την πολιτική αυτονομία και τη συμμετοχή στα κοινά. 

Αμφισβητεί το αφήγημα της Silicon Valley ότι η τεχνολογική πρόοδος οδηγεί αναπόφευκτα στον εκδημοκρατισμό, επισημαίνοντας τις κοινωνικές και πολιτικές βλάβες που προκύπτουν. 

Αντί για την τυφλή αποδοχή της τεχνολογίας, προτείνει τη δημοκρατική διαβούλευση, τη θέσπιση ρυθμιστικών πλαισίων και την επανασύνδεση με την ανθρώπινη εμπειρία. Τέλος, η συζήτηση υπογραμμίζει την ανάγκη για πολιτική μεταρρύθμιση και προσωπική αντίσταση απέναντι στην ψηφιακή απομόνωση.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ_14-8-2026

Η Ορθόδοξή μας Εκκλησία, χωρίς να θεοποιεί την Παναγία, αναγνωρίζει ολόκληρο το επίγειο και το ουράνιο μεγαλείο της και απονέμει εις αυτήν την ύψιστη τιμή, που είναι δυνατό να αποδοθεί σε άνθρωπο, αφού η ζωή της σημαδεύτηκε από την Ενανθρώπηση με τρόπους που σήμερα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αθέατοι.

Κι έτσι για μια ακόμη φορά φέτος, και αυτόν τον Αύγουστο, ο κόσμος που τους μήνες του θέρους είχε απλωθεί πέρα απ’ το σύνορό του για να χωρέσει γαλάζιους ουρανούς και το κυματιστό λαμπύρισμα των φύλλων στο ηλιόφως, τώρα μαζεύεται δίπλα στη εικόνα της, κουλουριάζεται, κλείνεται • ενώ πριν φλυαρούσε τώρα αφουγκράζεται σιωπηλός και με πνευματική χαρά και αγαλλίαση, αλλά και με κάθε λειτουργική μεγαλοπρέπεια τιμά λαμπρά τη μεγαλύτερη Θεομητορική Εορτή του έτους, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», τη σεπτή Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ Ι. ΝΑΟΥ «μια ζωντανή ορθόδοξη εικόνα που θεολογεί μέσα από την ενότητα των ανθρώπων».

 Στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, η Καλλιθέα μεταμορφώθηκε σε έναν επίγειο προθάλαμο του ουρανού. Το διήμερο της 5ης και 6ης Αυγούστου 2026, ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος δεν ήταν απλώς ένας τόπος λατρείας, αλλά το σκηνικό μιας «λευκοφορεμένης» ατμόσφαιρας που μαγνήτισε χιλιάδες πιστούς. Όμως, πίσω από τα θυμιάματα και τη λαμπρότητα της τελετής, κρύβεται μια πρόκληση για τον σύγχρονο άνθρωπο: η ανάγκη να βγει από το «γκρίζο» της καθημερινότητας και να αναζητήσει το δικό του, προσωπικό φως. 

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ: ΚΥΡΙΑΚΗ 2-8-2026

Το μέτρο της κοινωνικής εμπράγματης ελευθερίας σε κάθε κοινωνία είναι ο βαθμός ένταξης για όσους βρίσκονται στο περιθώριο, για όσους παραμένουν στα όριά τους και για όσους υποφέρουν σιωπηλά. 

Η καταστροφή δεν μας καθορίζει. Η αντίδρασή μας στην καταστροφή μας καθορίζει.

Μια ελεύθερη κοινωνία δεν είναι αυτή που χαράζει ειδικές νομοθεσίες για χωριστούς ανθρώπους, αλλά αυτή που προσφέρει τη δυνατότητα ενός θετικού μέλλοντος, ενός μέλλοντος όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και ενός πολιτεύματος όπου όλοι μπορούν να αποκαλούν και νιώθουν ως το σπίτι τους.

Οι ''άριστοι'' ηγέτες φροντίζουν όσους υπόκεινται στην εξουσία τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται στην πλευρά των ηττημένων κάθε μορφής. Η δυνατότητα και η τελική υλοποίηση της έντιμης ένταξης για όλους αποτελεί απόδειξη μιας ελεύθερης κοινωνίας, μιας γνήσιας απελευθέρωσης. 

Το «Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας»του 21ου Αιώνα μέσα από το βλέμμα του καθηγητή Ιωαννίδη

Η Κοινωνιολογία της «Καταβύθισης»

Ο Καθηγητής Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης, καθηγητής Παθολογίας, Επιδημιολογίας, Πληθυσμιακής Υγείας και Επιστήμης Δεδομένων, διευθυντής του Κέντρου Καινοτομίας Μετα-έρευνας (METRICS) και κάτοχος της έδρας George E. and Lucy Becker στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ, χρησιμοποιώντας αντικειμενικά δεδομένα και διεθνείς συγκρίσεις, αποκαλύπτει το «Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας» — μια μεταφορά δανεισμένη από το μουσικό του έργο (Toccata), που συμβολίζει το ορατό τραύμα μιας κοινωνίας που αποτυγχάνει να προστατεύσει το μέλλον της.

Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου η Ελλάδα οπισθοδρομεί συστηματικά, η εκ μέρους του κοινωνιολογική  μελέτη των δεικτών δημοκρατίας και αξιοκρατίας αναδεικνύει μια ζοφερή εικόνα: η χώρα καταλαμβάνει την 86η θέση στην Ελευθερία του Τύπου, πλαισιωμένη από χώρες όπως η Αλβανία και η Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία. Αυτή η «καταβύθιση» δεν είναι τυχαία, αλλά  αποτέλεσμα ενός δομικού μετασχηματισμού της εξουσίας που έγινε ‘’Αχρηστοκρατία’’.

''Δολοφονία σημαίνει Θεραπεία''

Αλαζονεία και εκβαρβάρωση

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Η ιστορία της Γαλλίας θα γράψει πως το 2026 μια εξαντλημένη κρατική εξουσία, μια τυχαία σύνθεση πλειονοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας που είναι ο λιγότερο δημοφιλής από όλους τους προηγούμενούς του και ο πρωθυπουργός του, που είναι ο πιο αδύναμος στην 5η Δημοκρατία, συνέθεσαν ένα σύνολο, που με κυνισμό kαι ιδεολογικό φανατισμό στις 15 του απερχόμενου μηνός Ιουλίου 2026 ψήφισαν στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση Νόμο, με τον οποίο το Κράτος θα διαχειρίζεται πλέον το πότε θα επέρχεται ο θάνατος των πολιτών. 

ο Οδυσσέας του Νόλαν

Η κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας από τον σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν, εστιάζει στην ηθική αμφισημία του Οδυσσέα, ο οποίος παρουσιάζεται ως ένας ήρωας που σταδιακά εγκαταλείπει τον έντιμο κώδικα της Εποχής του Χαλκού χάριν μιας ψυχρής, ''μηχανικής πανουργίας''. 

Η κινηματογραφική αυτή μεταφορά αντί για μια επική γιορτή του ηρωισμού, παραδίδει μια σκοτεινή, σχεδόν κλειστοφοβική μελέτη για την τεχνολογία και τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης.

Αυτοματοποίηση - Έχει κλέψει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Πώς ανακτούμε το ποιοι είμαστε; JESSICA ROSE

Ας ξεκινήσομε, υπενθυμίζοντας σε όλους όσους το διαβάζουν την παλιά παραβολή του ανθρώπου που ψαρεύει μόνος σε μια παραλία.

Υπάρχει ένας άντρας που ψαρεύει μόνος σε μια παραλία με ένα απλό καλάμι. Ένας άλλος άντρας τον πλησιάζει και τον ρωτά γιατί δεν αγοράζει μια βάρκα για να ψαρεύει, γιατί έτσι θα μπορούσε να πιάσει περισσότερα ψάρια.

Ο ψαράς απαντά: «Και μετά τι;» Ο περαστικός λέει με φυσικότητα: «Λοιπόν, τότε θα μπορούσες να αγοράσεις μια ακόμα μεγαλύτερη βάρκα και να πιάσεις ακόμα περισσότερα ψάρια με τα λεφτά από την πώληση όλων αυτών των ψαριών!»

Ο ψαράς απαντά: «Και μετά τι;» Ο περαστικός, μπερδεμένος που ο ψαράς δεν φαίνεται να καταλαβαίνει, αντιδρά: «Τότε θα μπορούσες να συνταξιοδοτηθείς και να προσλάβεις άλλους να ψαρεύουν για σένα!» Ο ψαράς απαντά: «Και μετά τι;» Ακόμα πιο μπερδεμένος, ο περαστικός λέει: «Τότε θα μπορούσες να έχεις περισσότερο χρόνο για να κάνεις αυτό που αγαπάς!»

Ο ψαράς τον κοιτάζει. Και περιμένει. Για κατανόηση. Τότε ο περαστικός αντιλαμβάνεται ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του ότι ο μακρύς και συχνά εκμεταλλευτικός δρόμος προς την απλότητα είναι άσκοπος. Ο ψαράς, ακόμα και με όλα τα λεφτά του κόσμου, θα έκανε ακριβώς αυτό που ήδη έκανε.

Μια μέρα, ένας πλούσιος επιχειρηματίας (ή επενδυτικός τραπεζίτης, σε κάποιες εκδοχές) έκανε διακοπές σε ένα μικρό παράκτιο χωριό στο Μεξικό. Παρακολούθησε έναν μοναχικό ψαρά να κωπηλατεί τη μικρή του βάρκα πίσω στην ακτή με μερικά μεγάλα ψάρια.

«Η μεγαλύτερη καζινοποίηση στην ιστορία της Ελλάδας» Δέσποινα Τζάνη-Ευρυδίκη Μπερσή

 Με διακομματική συναίνεση, ο  τζόγος είναι παντού: στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στα λεωφορεία, στο κινητό μας. 
Ο κ. Στεργιώτης διετέλεσε πρόεδρος της Ε.Ε.Ε.Π (Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων) από τον Ιούνιο του 2015 μέχρι τον Ιούνιο του 2016...

 Πριν γίνει πρόεδρος της ΕΕΕΠ, ο κ. Στεργιώτης ήταν για χρόνια διευθύνων σύμβουλος στο καζίνο Λουτρακίου, κάτι που σημαίνει πως έζησε τη βιομηχανία του τζόγου από μέσα.

  Γι’ αυτό η συνέντευξή του στο Reporters United έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο ως προσωπική μαρτυρία, αλλά και γιατί μιλάει ως ένα άτομο που έχει παίξει και στις δύο πλευρές του γηπέδου: τόσο ως δημόσιος ρυθμιστής της ''αγοράς'' τυχερών παιχνιδιών όσο και ως στέλεχός της.  Συνέχεια: εδώ.