Η
Ορθόδοξή μας Εκκλησία, χωρίς να θεοποιεί
την Παναγία, αναγνωρίζει ολόκληρο το
επίγειο και το ουράνιο μεγαλείο της και
απονέμει εις αυτήν την ύψιστη τιμή, που
είναι δυνατό να αποδοθεί σε
άνθρωπο, αφού
η ζωή της σημαδεύτηκε από την Ενανθρώπηση
με τρόπους που σήμερα παραμένουν σε
μεγάλο βαθμό αθέατοι.
Κι έτσι για μια ακόμη φορά φέτος, και αυτόν τον Αύγουστο, ο κόσμος που τους μήνες του θέρους είχε απλωθεί πέρα απ’ το σύνορό του για να χωρέσει γαλάζιους ουρανούς και το κυματιστό λαμπύρισμα των φύλλων στο ηλιόφως, τώρα μαζεύεται δίπλα στη εικόνα της, κουλουριάζεται, κλείνεται • ενώ πριν φλυαρούσε τώρα αφουγκράζεται σιωπηλός και με πνευματική χαρά και αγαλλίαση, αλλά και με κάθε λειτουργική μεγαλοπρέπεια τιμά λαμπρά τη μεγαλύτερη Θεομητορική Εορτή του έτους, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», τη σεπτή Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.
