Το
82ο Φεστιβάλ Βενετίας άνοιξε τις πύλες
του με μια ταινία του Paolo Sorrentino που
επέλεξε να ψιθυρίσει σε έναν κόσμο που
έχει συνηθίσει να κραυγάζει πολεμώντας
και καταστρέφοντας εαυτούς και αλλήλους.
Η ταινία μάς μεταφέρει στις τελευταίες ημέρες της θητείας του Προέδρου Mariano De Santis τον οποίο υποδύεται ο συγκλονιστικός Toni Servillo.
Οι πηγέςi κριτικής παρουσιάζουν την ταινία La Grazia ως αναστοχαστικό πολιτικό δράμα σε σκηνοθεσία του Paolo Sorrentino και το αξιολογούν ότι είναι το πολιτικό αριστούργημα της περσινής χρονιάς, μια διαδικασία διαφώτισης, ενδυνάμωσης και απελευθέρωσης.
Στο σύγχρονο σινεμά, οι πολιτικές ταινίες συχνά αναλώνονται σε παιχνίδια στρατηγικής, έντονους διαλόγους και σκοτεινές συνωμοσίες στους διαδρόμους της εξουσίας. Ωστόσο, η νέα ταινία του Sorrentino, επιλέγει μια εντελώς διαφορετική, σχεδόν εικονοκλαστική οδό. Δεν πρόκειται για ένα θρίλερ με γρήγορους ρυθμούς, αλλά για μια μελέτη πάνω στην ανθρώπινη ψυχή και το βάρος της ζωής και της ηθικής ευθύνης.
Η πλοκή επικεντρώνεται στον Mariano De Santis, έναν χήρο Πρόεδρο της σύγχρονης Ιταλικής Δημοκρατίας που υποδύεται ο Toni Servillo.
Ο Πρόεδρος βιώνει βαθιά ηθικά διλήμματα που αφορούν την ολοκλήρωση του ενεργού του βίου, κυρίως και κατεξοχήν τα τρία νομοσχέδια για την ευθανασία και την απονομή χάριτος, χωρίς να παραλείπει ν‘ αναδεικνύει την προσωπική οδύνη του ήρωα για την απιστία της εκλιπούσας συζύγου του παράλληλα.
Καθώς οι ημέρες του στο ύπατο αξίωμα εξαντλούνται, ο Mariano De Santis δεν ασχολείται με την πολιτική επιβίωση, αλλά με τις ηθικές «ρωγμές» που θα καθορίσουν την υστεροφημία του. Μέσα από αυτή την πορεία, ο Sorrentino παραδίδει ουσιαστικά μαθήματα για την εξουσία και την ύπαρξη εν αγωνία και ησυχία.
Οι κριτικοί περιγράφουν το φιλμ ως μια ποιητική αναζήτηση γύρω από την πατρότητα και τη συνείδηση, αποφεύγοντας τους μελοδραματισμούς προς όφελος μιας αξιοπρεπούς και εσωτερικής προσέγγισης.
Κι ενώ η ταινία έχει λάβει σημαντικούς επαίνους, ιδιαίτερα για την ερμηνεία της Toni Servillo, οι κριτικοί έχουν εντοπίσει τα ακόλουθα αρνητικά σημεία:
Υπερβολική συναισθηματικότητα που μπορεί να υποβαθμίσει την κατά τα άλλα αξιοπρεπή προσέγγισή της.
Αόριστη Μελαγχολία που ορισμένοι κριτικοί βρήκαν υπερβολική .
Σκηνοθεσία vs. Ερμηνεία: Μια κριτική υποδηλώνει ότι ο σκηνοθέτης P. Sorrentino δυσκολεύεται να φτάσει το υψηλό επίπεδο ταλέντου που επέδειξε η Toni Servillo, υπονοώντας ότι η πρωταγωνιστική ερμηνεία μπορεί να είναι ισχυρότερη από τη σκηνοθεσία της ταινίας σε ορισμένα σημεία.
Λιτότητα και Ρυθμός: Ενώ ο ισορροπημένος ρυθμός συχνά θεωρείται ως πλεονέκτημα, η ταινία περιγράφεται επίσης ως «λιτή ρυθμικά»: η έλλειψη ανατροπών και μελοδράματος σε συνδυασμό με υψηλά διλήμματα μπορεί να κάνει την εμπειρία να φαίνεται αργή ή υπερβολικά συγκρατημένη.
Παρόλα αυτά εμείς θεωρούμε και καταγράφουμε μερικά... στοιχεία υπεροχής και δημιουργίας.
