«Η σπουδή ενός ΌΧΙ, που σου λιονταρεύει την ψυχή»!

Η θαυμαστή στάση νεαρού Έλληνα ανθυποπλοιάρχου, του Μαρίνου Ριτσούδη (γεν.1968).

Ο Μ.Ριτσούδης, το 1999, υπηρετούσε στο αντιτορπιλικό του πολεμικού ναυτικού «Θεμιστοκλής». 

Τον Μάρτιο εκείνου του έτους, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αποφάσισαν, με παράκαμψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, επειδή εκεί θα αντιμετώπιζαν την αντίδραση Ρωσίας και Κίνας, να επιτεθούν κατά της Σερβίας, καθώς η κυβέρνησή της αρνήθηκε να υπογράψει συμφωνία ανάπτυξης στρατεύματος του ΝΑΤΟ δύναμης 30.000 ανδρών, προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ Σέρβων και Αλβανών και να αποσυρθούν οι πρώτοι από την περιοχή.

Στη στρατιωτική επιχείρηση που ακολούθησε συμμετείχαν ενεργά όλες οι χώρες μέλη της «συμμαχίας» πλην της χώρας μας. Η Ελλάδα περιορίστηκε να θέσει στη διάθεση των «συμμάχων» λιμένες και αεροδρόμια και να διαθέσει πολεμικά πλοία για περιπολίες στην Αδριατική. Μεταξύ αυτών ήταν και το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής». 

Δεκαετία περίπου αργότερα (2011), προσφέραμε τη βάση της Σούδας για την καταστροφή της Λιβύης.

Ο Μ.Ριτσούδης, λίγες ημέρες πριν από τον απόπλου, επισκέφθηκε τον τότε Αρχιεπίσκοπο μακαριστό Χριστόδουλο και του εξέφρασε τους προβληματισμούς του. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον μακαριστό πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Μεταλληνό, ο οποίος του ήταν άγνωστος. Εκείνος τον άκουσε με προσοχή και τον ενίσχυσε να ακολουθήσει τη φωνή της συνείδησής του, αλλά και να σκεφθεί τις επιπτώσεις από την ενέργειά του. Λεπτές οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στη διαταγή που οφείλει να εκτελέσει ένας στρατιωτικός και τη συνείδηση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου…Παράδειγμα; Η πάγια υπερασπιστική γραμμή των'' Ναζί εγκληματιών πολέμου'' , για τα αίσχη που διέπραξαν, ήταν: «Εκτελούσαμε διαταγές»…

Ο χριστιανός Μ.Ριτσούδης έλαβε την απόφαση να αρνηθεί να επιβιβαστεί στο πλοίο και γνωστοποίησε αυτή στον πλοίαρχο και στον εισαγγελέα του ναυτοδικείου.

Η δίκη ορίστηκε στις 29 Απριλίου εκείνου του έτους και στην αίθουσα ο Ριτσούδης συνοδευόταν από τον π. Γεώργιο, ο οποίος προσήλθε ως μάρτυρας υπεράσπισης. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την ακροαματική διαδικασία, μεταξύ των οποίων τόσο πιστά μέλη της Εκκλησίας όσο και οπαδοί της Αριστεράς σε περίεργο και σπάνιο μείγμα!

Ο Ριτσούδης στην απολογία του τόνισε, ότι επέλεξε τον δρόμο, τον οποίο μας προτείνει Αυτός, η εικόνα του οποίου είναι αναρτημένη σε όλες τις αίθουσες των δικαστηρίων της χώρας πίσω από την πλάτη των δικαστών. Τόνισε ακόμη ότι για εκείνον ο νόμος του Χριστού είναι επάνω απ’ όλα.

Ο εισαγγελέας της έδρας, επικαλούμενος τον στρατιωτικό ποινικό κώδικα, ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του κατηγορουμένου ως επικινδύνου για το στράτευμα με τη διασπορά της ανυπακοής. Το δικαστήριο εισηγήθηκε την απόταξή του και επέβαλε ποινή 2,5 ετών με τριετή αναστολή.

Η απόφαση έγινε δεκτή από μέρους του ακροατηρίου με παρατεταμένα χειροκροτήματα σε ένδειξη συμπαράστασης προς τον καταδικασθέντα. Ο ελληνικός λαός τότε έδειξε αμέριστη τη συμπαράστασή του προς τον δοκιμαζόμενο σερβικό λαό με τη σημαντική προσφορά υλικής βοήθειας.

Το Α/βάθμιο ανακριτικό Συμβούλιο αποφάσισε παμψηφεί την απόταξή του Ριτσούδη για άρνηση εκτέλεσης διαταγής. Προσέφυγε αυτός στο διοικητικό Εφετείο Αθηνών με αίτημα την ακύρωση της απόταξής του και επανένταξή του στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.

Επικαλέστηκε ως λόγο της άρνησης ότι η συνείδησή του δεν του επέτρεπε να συμμετάσχει σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά ομοδόξων του και μάλιστα αμάχων.

Η προσφυγή του απορρίφθηκε και η διοίκηση του πολεμικού Ναυτικού αποφάσισε την οριστική απόταξή του, το 2001. Ο Ριτσούδης προσέφυγε και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αλλά ούτε και εκεί επέτυχε τη δικαίωσή του.

Οι Σέρβοι δεν λησμόνησαν τον Ριτσούδη. Μετά από έτη, όταν είχε σταθεροποιηθεί κάπως η κατάσταση στη χώρα τους, τον αναζήτησαν, μέσω της πρεσβείας τους στην Αθήνα, και του γνωστοποίησαν την απόφασή τους να τον τιμήσουν για τη στάση του, με τόσο σοβαρή για τον ίδιο τη συνέπεια. Νεαρή Σερβίδα έγραψε σε επιστολή της : «Οι Σέρβοι έχουν τον Θεό στον ουρανό και τους Έλληνες στη γη».

Ο Ριτσούδης τιμήθηκε, το 2018, στο Βελιγράδι από τον πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο με το μετάλλιο του αγίου Κωνσταντίνου, και δήλωσε έκπληκτος για αυτή την τιμή μετά από 18 περίπου χρόνια . 

Κατά την απονομή του ο Πατριάρχης τόνισε ότι ο Ριτσούδης έκανε ό,τι κάνουν οι μεγάλες ψυχές και οι μεγάλες προσωπικότητες. Ο Ριτσούδης περιέγραψε την απόφασή του να σταθεί αλληλέγγυος προς έθνος, το οποίο αντιμετώπιζε κατά πολύ ισχυρότερο εχθρό, ως φανταστικό συναίσθημα.

Δήλωσε ότι αισθάνεται υπερήφανος γι’ αυτό που προσέφερε τόσο στον εαυτό του όσο και στον σερβικό λαό, καθώς κοινή είναι η ιστορία που συνδέει το πιστεύω του με το πιστεύω των Σέρβων.

Ο τιμηθείς αρνήθηκε την ισόβια σύνταξη που του προσέφεραν και πρότεινε να δοθεί αυτή σε δοκιμαζόμενο λαό.

Η προβολή της βράβευσης προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στον σερβικό λαό.  Ομάδα νέων κάλυψε μεγάλη επιφάνεια τοίχου με την απεικόνιση του Ριτσούδη με φόντο τις σημαίες ελληνική και σερβική. Σ’ αυτό έγραψαν: «Ως ορθόδοξος δεν μπορώ να συμμετάσχω σε επίθεση κατά αδελφού έθνους».

Ο Ριτσούδης εργάστηκε στο εμπορικό ναυτικό ως πλοίαρχος εμπορικού σκάφους.Κάποιοι όμως θα έπρεπε να προβάλουν την ηρωική στάση του. Ποιοι όμως;

Οι αριστεροί; Αλλά ο Ριτσούδης είναι χριστιανός! Οι χριστιανοί;

Αλλά αυτοί, με τη στάση τους, φαίνεται να μη ενοχλούνται τώρα στη μεγάλη τους πλειοψηφία από τις άθλιες ενέργειες των ισχυρών σε βάρος των αδυνάτων. Ίσως γιατί και αυτοί πλέον έχουν τον Χριστό πίσω από την πλάτη τους! Κάθε τι το χριστιανικό είναι πλέον αν όχι απαγορευτέο, τουλάχιστο απωθητικό.

Το ποιήμα του Θωμά Γκόρπα, (1935-2003)ποιητή, δημοσιογράφου και συγγραφέα , είναι ο πιο ταιριαστός επίλογος ενός δύσκολου θέματος: «Λένε κάποια τραγούδια και ιστορικά βιβλία πως ο στρατός μας θαυματούργησε στην Αλβανία. Αλλ’ ο πατέρας μου κανένα θαύμα δε θυμόταν, κι όταν τον ρώταγα τον πόλεμο τον καταριόταν.
– Ποιοι ήταν πατέρα οι νικηταί και ποιοι οι ηττημένοι;
– Στον πόλεμο, παιδί μου, υπάρχουν μόνο σκοτωμένοι…»!

Και εγκλήματα από όλους!