Κυριακή 6 Αυγούστου 2017

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και την παρουσία πλήθους πιστών εορτάστηκε σήμερα Κυριακή 6 Αυγούστου 2017, η Μεταμόρφωση του Σωτήρος στον Ιερό μας Ναό 
Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος πλαισιούμενος από τον Προϊστάμενο του Ναού Αρχιμ. Ειρηναίο Νάκο, τους συνεφημέριούς του και ιερείς όμορων ενοριών.
Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος, ο οποίος αναφέρθηκε στην σημασία της σημερινής εορτής της μεταμορφώσεως και την ανάγκη της μεταμόρφωσης εις Χριστόν του καθενός πιστού σε καιρούς μάλιστα που κυριαρχεί η απιστία και η απομάκρυνση από το θεό.
Με τη σημερινή εορτή φανερώνεται η Θεότητα του Χριστού και το Φως το οποίο αγιάζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο.
Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο δια την σεπτή ευλογία του, καθώς και τους πατέρες του Ιερού Ναού, τον προϊστάμενο π. Ειρηναίο και το εκκλησιαστικό συμβούλιο για την αγάπη τους και την φιλοξενία τόσο στον εσπερινό όσο και στην Αρχιερατική θεία λειτουργία.
ΠΗΓΗ   ROMFEA.GR



















ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Η Μεταμόρφωση την οποία έχουμε ανάγκη για την σωτηρία μας, αποτελεί σαφέστατα προϊόν της μυστηριακής μας ζωής, δηλαδή της προσωπικής σχέσης που έχει αναπτύξει ο κάθε Άνθρωπος ξεχωριστά με τον Θεό. Για να καταφέρει όμως ένας Άνθρωπος να οδηγηθεί στην σωτηρία, δεν είναι αρκετή μόνο η μόρφωση και η γνώση την οποία μπορεί να αποκτήσει μέσα από τα βιβλία και τα εκπαιδευτικά συστήματα, χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο αλλά και ταυτόχρονα πολύ απλό, και αυτό λέγεται Πίστη.  
Η σωτηρία της Ψυχής μας λοιπόν ταυτίζεται απολύτως με το θέμα της μεταμόρφωσης  της υπόστασής μας και είναι κάτι που μπορεί να συμβεί, αν ακολουθήσουμε την σωτήρια διδασκαλία του Μεταμορφωθέντος ΧριστούΤον μεταμορφωθέντα Κύριο δοξολογήσαμε στην ενορία μας χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βρεσθένης κ.κ. Θεοκλήτου, παρισταμένων ιερέων όμορων ενοριών. Την ακολουθία του εσπερινού κόσμησαν με την μελύριτη ψαλμωδία τους οι δυο χοροί του Ναού. 
Ο προϊστάμενος του Ι.Ν. Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Ειρηναίος Νάκος καλοσώρισε τον Σεβασμιώτατο κ. Θεόκλητο εκφράζοντας τις ολόθερμες ευχαριστίες του εκ μέρους των πατέρων του Ναού καθώς και των ενοριτών, για την τιμητική παρουσία του Σεβασμιωτάτου, τόσο στον πανηγυρικό εσπερινό, όσο και στην αυριανή Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην οποία ο ίδιος θα χοροστατήσει και ιερουργήσει σεπτή ευλογία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.κ. Ιερωνύμου.  Τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον π. Ειρηναίο για την φιλοξενία και την αγάπη του.

















 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ  ROMFEA

Κυριακή 23 Ιουλίου 2017

ΕΠΙΣΚΕΨΗ...ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ

Σήμερα Κυριακή 23/7/2017 είχαμε την χαρά να έχουμε κοντά μας τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο και αδελφό, π. Δημήτριο Ντόβα ο οποίος είχε χρηματίσει για τέσσερα και πλέον έτη, ως διάκονος και πρεσβύτερος στην ενορία μας, ερχόμενος για τις θερινές διακοπές από την Αμερική στην οποία διαμένει επί μονίμου βάσεως μαζί με την οικογένεια του. Ο προϊστάμενος του Ναού πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Ειρηναίος Νάκος τον καλωσόρισε και του ευχήθηκε καλή διαμονή στην πατρίδα. Ο π. Δημήτριος διακρίνεται για την ευλάβεια και ταπεινότητά του καθώς και για την αγάπη του προς την Εκκλησία. Εμείς ως ενορία του ευχόμαστε κάθε ευλογία παρά Θεού, υγεία και δύναμη τόσο προσωπικά όσο και οικογενειακά.


















Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

ΔΕΝ ΕΙΧΕ...ΑΛΛΑ ΕΙΧΕ

Αναδημοσίευση από ιστοσελίδα  "ROMFEA"

nikodimos
ὑπό μοναχοῦ ἀμονάχου, τάχα καί ἱερομονάχου

Δέν εἶχε προορατικό χάρισμα,
οὔτε ἔλεγε τά μέλλοντα συμβαίνειν.
Δέν ἔκανε θαύματα,
οὔτε τάιζε τσακάλια καί ἀλεποῦδες.
Δέν εἶχε φήμη «καθώς πρέπει» μοναχοῦ,
οὔτε ἐγκώμια καί ἐπισκέπτες περίεργους καί εὐσεβεῖς.
Δέν εἶχε κατά νοῦ νά σώσει τόν κόσμο,
οὔτε ἔκανε κηρύγματα και ὁμιλίες γιά ὑψηλές,
θεωρίες καί φῶτα κτιστά καί ἄκτιστα.
Δέν εἶχε γνώση καί γνώμη γιά τά πάντα,
οὔτε ἔκρινε καί κατέκρινε κανέναν.
Δέν ἔκανε χρήση τοῦ εὐσεβισμοῦ,
οὔτε γνώριζε τί ἦταν.
Δέν ἐφημίζετο,
οὔτε αὐτοδιαφημίζετο.
Δέν…
Δέν…
Δέν…
Οὔτε…
Οὔτε…
Οὔτε…
Εἶχε ὅμως κάτι ὁλοκληρωτικά ἀπαραίτητο, σωτήριο καί ἐκ τῶν ὦν οὐκ ἄνευ.
ΕΙΧΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
Γνώριζε τήν «ἀνομία του καί ἡ ἁμαρτία του ἦταν ἐνώπιόν του διά παντός».
Ἦταν ἁπλούς, ἀνεπιτήδευτος, προσηνῆς, γλυκύς, ἐξυπηρετικός, παρηγορητικός, ἀμνησίκακος, δέν κρατοῦσε κακία σέ κανέναν, οὔτε σ’ αὐτούς πού τόν χρησιμοποίησαν καί ἐκμεταλλεύτηκαν τήν ἁπλότητα καί ἀγαθότητά του ἔσωθεν(!!!) καί ἔξωθεν τοῦ Ὄρους γιά νά πλήξουν τόν μοναχισμό, εἶχε πάνω του κάτι τοῦ μετανοοῦντος Ὁσίου καί τήν ἀκακία τοῦ νηπίου.
Μιλοῦσε μόνον ὅταν τόν ρωτοῦσες, γιά τήν ζωή του καί τά λάθη του, γιά τίς ἀστοχίες καί τίς ἀποτυχίες του.
Ἔλεγε χαρακτηριστικά:
«Λύπησα πολύ τό Χριστό καί τήν Παναγία μας, μά δέν ἀπελπίζομαι. Πιστεύω στή μεσιτεία της. Μεγάλη ἡ μετάνοια. Θά μέ λυπηθεῖ ή μάνα μου ἡ Παναγιά, τό κουμάντο τοῦ τόπου μας, θά μέ περάσει γιά γουρούνι τοῦ περιβολιοῦ της καί θά μέ ὑποστηρίξει στό κριτήριο τοῦ Υἱοῦ της».
Τόλμησα καί τόν ρώτησα ἐνώπιον μιᾶς ὁμάδας φοιτητῶν καί μοναχῶν, πού μέ ἀκολουθοῦσαν στήν ἐπίσκεψή μου στόν Γέροντα:
«Γιατί γουρούνι Γέροντα;»
«Ἄ, δέν τό ξέρεις; Στό Ἰβήρων, μιά φορά στά κτητορικά κάποιοι πατέρες τό παράκαναν καί ἤπιαν λίγο παραπάνω στήν Τράπεζα καί φεύγοντας στή συνέχεια γιά τά Κελλιά τους μπερδεύτηκαν στό δρόμο καί ἔπεσαν στό ρέμα ἀπό ὅπου δέν μποροῦσαν νά βγοῦν μέσα ἀπό τό βοῦρκο καί ἑπόμενο ἦταν νά πνιγοῦν. Ὅμως ἡ Κυρία τοῦ τόπου ἐμφανίζεται στόν Πορτάρη λέγοντάς του· “σήκω γρήγορα καί στεῖλε ἀνθρώπους πιό πάνω στό ρέμα, διότι τά γουρουνάκια μου ἔχουν πέσει μέσα καί κοντεύουν νά πνιγοῦν”.
Αὐτοῦ ἐλπίζω καί ἐγώ γιά τή σωτηρία μου.
Ἀνεπανάληπτος ὁ παππούς, γνήσιος μοναχός, παραδοσιακός, φέρων στούς ὤμους του γνήσια τήν σήμερα κακοποιημένη παράδοση τῆς ὀρθοδοξίας μας.
Τά λόγια του θύμιζαν Γεροντικό. Γι’ αὐτό πάντοτε, ὅταν ἔμπαινα στό Ὄρος μέ φοιτητάς καί νέους ἀνθρώπους τόν ἐπισκεπτόμεθα καί μετά τήν προσκύνησή μας στά σεβάσματα τοῦ Ἱεροῦ Κελλίου του, καθόμασταν στήν καταπληκτική σέ θέα ἀπλωταριά καί προκαλώντας την συζήτηση μᾶς ἄρχιζε τίς διηγήσεις του γιά τόν ἱερό τόπο, γιά τήν Παναγία Μητέρα μας, γιά τούς ὁσίους Πατέρες, γιά τούς παλιούς γεροντάδες, γιά τήν μετάνοια, γιά ὅσα ἔζησε 70 χρόνια στό Περιβόλι Της, τόν κατεξοχήν αὐτόν ἱερό τόπο τῆς προσευχῆς καί τῆς μετανοίας.
Οἱ ἀκροατές του ἔμεναν κατάπληκτοι γιά τό ἀφτιασίδωτο τῶν λόγων του καθώς δέν εἴχε σαβουάρ βίβρ.
Καί ὅταν τελειώναμε τοῦ φιλούσαμε τό χέρι καί μᾶς κατευόδωνε μέ εὐχές ἀτέλειωτες.
Φεύγαμε πολύ ἀναπαυμένοι, αἰσιόδοξοι καί θαροῦντες. Φθάνοντες στόν κατάλυμά μας ἀνοίγε ὅποιος εἶχε κάποιο βιβλίο ἀπό τούς Πατέρες καί διαβάζαμε τά ἀνεπανάληπτα κείμενά τους, πεπνυμένα διά τῆς πνοῆς τοῦ Παρακλήτου, τῆς θεωρίας καί τῆς πράξεως καί ἀναπαυόμασταν διπλά ὅταν αὐτά πού διαβάζαμε τά εἴχαμε πρίν λίγο δεῖ καί ἀκούσει στήν πράξη.
*******************
Διαβάζουμε στούς Πατέρας.
Ἀββᾶς Ἀπολλώς
Ἤτανε κάποιος ἀδελφός πολύ φημισμένος, πού τον πείραξε δυνατά ὁ δαίμονας τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας. Πήγε λοιπόν σέ ἕνα Γέροντα Πνευματικό καί τοῦ ἐξαγορεύθηκε τούς λογισμούς του.
Ἐκεῖνος μόλις τόν ἄκουσε, μη ξέροντας καλά τό ἔργο του, ἀγρίεψε καί ἔλεγε τό μοναχό ἄθλιο καί ἀνάξιο γιά τό μοναχικό σχῆμα ἀφοῦ δέχτηκε τέτοιους λογισμούς.
Ὅταν ἄκουσε αὐτά ο αδελφός ἀπελπίστηκε, ἄφησε τόν τόπο του καί πήρε τόν δρόμο νά ἐπιστρέψει στόν κόσμο.
Κατ’ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ τόν συναντᾶ ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώς, ὁ πιό σεβάσμιος μεταξύ τῶν Γερόντων. Ὅταν τόν εἶδε ταραγμένο καί πάρα πολύ σκυθρωπό, τόν ρώτησε:
“Παιδί μου, ποιά εἶναι ἡ αἰτία τῆς τόσης λύπης;”.
Αὐτός στήν ἀρχή ἀπό τήν πολλή ἀπογοήτευση δέν ἀποκρίθηκε.
Κατόπιν ὅμως, ἀφού τόν παρακάλεσε πολύ ὁ Ἀπολλώς, εἶπε τά βάσανα του:
“Τί νά σοῦ πῶ, Γέροντα μου. Μέ πειράζουν λογισμοί πολλές φορές σιχαμεροί καί ἐπιθυμίες κακές. Πῆγα λοιπόν καί τούς εἶπα στόν τάδε Γέροντα, και ὅπως μοῦ εἶπε, δέν ἔχω ἐλπίδα σωτηρίας. Ἀπελπίστηκα λοιπόν και πηγαίνω στον κόσμο. Ὅταν τ’ άκουσε αὐτά ὁ πατήρ Ἀπολλώς, τοῦ εἶπε πολλά παρηγορητικά λόγια καί συμβούλευε τόν ἀδελφό λέγοντας: “Μή σοῦ φαίνεται παράξενο, παιδί μου, καί μήν ἀπελπίζεσαι. Γιατί κί ἐγῶ σέ τέτοια ἡλικία πού βρίσκομαι μέ ἄσπρα μαλλιά, πολύ ἐνοχλοῦμαι ἀπό αὐτούς τούς λογισμούς . Μή χάνεις τό θᾶρρος σου γιά τό πύρωμα αὐτό τοῦ σώματος, αὐτό δέ θεραπεύεται τόσο μέ τήν ἀνθρώπινη ἐπιμέλεια, ὅσο μέ τή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Κάνε μου λοιπόν τη χάρη, γιά μίαν ἡμέρα μονάχα, νά ξαναγυρίσεις στό Κελλί σου”.
Ἔτσι ἔκανε ὁ ἀδελφός.
Ἔφυγε κί ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώς καί πῆγε στό κελλί τοῦ Γέροντα πού εἴχε ἀπελπίσει τὀν ἀδελφό.
Καί ἀφοῦ στάθηκε ἔξω, παρακάλεσε μέ δάκρυα τό Θεό, λέγοντας: “Κύριε, Σύ πού στέλνεις τούς πειρασμούς γιά τό συμφέρον μας, γύρισε τόν πόλεμο πού δοκίμασε ὁ ἀδελφός, σ’ αὐτόν τόν Γέροντα, γιά νά μάθει τώρα στά γηρατειά του μέ τήν πείρα, ὅσα δέν ἔμαθε τόσα χρόνια, γιά νά συμπάσχει καί νά συμπονᾶ ἐκείνους πού πολεμοῦνται”.
Μόλις τελείωσε τήν προσευχή, βλέπει ἕναν μαύρο νά στέκεται κοντά στό κελλί καί νά ρίχνει βέλη ἐναντίον τοῦ Γέροντα, ἀπό τά ὀποία αὐτός χτυπήθηκε καί ἀμέσως ἄρχισε νά στριφογυρνᾶ μέσα στό κελλί του.
Κί ἐπειδή δέν μποροῦσε πλέον νά ὑποφέρει μέσα στό κελλί του, βγήκε ἔξω καί τράβηξε κατά τόν κόσμο πάνω στόν ἴδιο δρόμο πού εἴχε πάει νωρίτερα καί ὁ ἄλλος αδελφός.
Ὁ ἀββάς Ἀπολλώς ἐννόησε τό συμβᾶν καί τόν συνάντησε καί τοῦ εἶπε:
“Ποῦ πηγαίνεις; Καί ποιά εἶναι ἡ αἰτία τῆς ταραχῆς πού σέ κατέχει;”.
Ἐννόησε αὐτός ὅτι φανερώθηκε τό πράγμα στόν ἁγιο ἀββᾶ, ἀλλά ἀπό τήν ντροπή του δέν ἔλεγε τίποτε. Καί τοῦ εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώς:
“Γύρισε στό κελλί σου καί στό ἐξής νά γνωρίζεις καλά τήν ἀσθένειά σου. Καί νά πιστεύεις ἤ ὅτι σέ ξέχασε ὁ διάβολος ἤ ὅτι σέ περιφρόνησε καί γι’ αὐτό δέν ἀξιώθηκες νά παλέψεις μαζί του. Τί λέω νά παλέψεις; Δέν μπόρεσες νά ὑποφέρεις ἐπίθεση τοῦ διαβόλου οὔτε γιά μιά ἡμέρα. Αὐτό σοῦ συνέβη ἐπειδή ὅταν δέχτηκες ἕνα νεώτερο ἀδελφό πού τόν πολεμοῦσε ὁ κοινός ἐχθρός, ἀντί νά τόν ἐνισχύσεις στόν ἀγώνα, ἐσύ τόν ἔριξες στήν ἀπελπισία, χωρίς νά λάβεις ὑπόψιν σου τό σοφό παράγγελμα πού λέει: “Γλύτωσε ἐκείνους πού ὁδηγούνται γιά νά θανατωθοῦν, καί μή λυπάσαι νά ἐξαγοράζεις ὅσους πηγαίνουν νά φονευθοῦν”.
Ἀλλά οὔτε τήν παραβολή τοῦ Σωτήρα μας πού λέει νά μήν συντρίβομε τό τσακισμένο καλάμι καί νά μή σβήνουμε τό φυτίλι πού καπνίζει ἀκόμη.
Ἐπειδή κανεῖς δέν θά μποροῦσε νά ὑπομείνει τίς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ, οὔτε καί νά σβήσει τό βρασμό τῆς φύσεως πού ζεματάει, ἄν ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέ φύλαγε τήν ἀνθρώπινη ἀσθένεια.
Λοιπόν ἀφοῦ ὁλοκληρώθηκε ἡ οἰκονομία αὐτή γιά τή σωτηρία σου, ἄς παρακαλέσουμε μαζί τό Θεό νά ἀποτραβήξει τή μάστιγα πού σοῦ ἦρθε.
Γιατί Αὐτός μᾶς κάνει νά πονοῦμε καί Αὐτός μᾶς θεραπεύει. Χτυπά καί μέ τά χέρια Του μᾶς γιατρεύει πάλι.
Ταπεινῶνει καί ἀνυψῶνει. Θανατῶνει καί δίνει ζωή. Κατεβάζει στόν Ἄδη καί ἀνεβάζει.
Ἀφοῦ εἶπε αὐτά ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώς, προσευχήθηκε καί ἀμέσως τόν ἀπάλλαξε ἀπό τόν πόλεμο τῆς πορνείας καί τόν συμβούλεψε νά ζητᾶ ἀπό τόν Θεό νά τού δοθεῖ γλώσσα φωτισμένη πού νά λέει τά κατάλληλα λόγια ὅταν χρειαστεῖ.
Ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς
«Πῆγε κάποτε ὁ ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς σ᾿ ἕνα τόπο γιά νά γευματίση. Ἐκεῖ κατοικοῦσε κάποιος ἀδελφός μέ φήμη κακή. Συνέβη μάλιστα νά ἔλθη ἡ γυναίκα γιά τήν ὁποία τόν κατηγοροῦσαν καί νά μπῆ στό κελλί του. Τό ἔμαθαν αὐτό ὅσοι κατοικοῦσαν στήν περιοχή ἐκείνη, ταράχθηκαν καί συγκεντρώθηκαν γιά νά τόν διώξουν ἀπό τό κελλί. Καί ὅταν πληροφορήθηκαν ὅτι ὁ ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς βρίσκεται ἐκεῖ, πῆγαν καί τόν παρακάλεσαν νά ἔλθη μαζί τους. Μόλις τό ἔμαθε ὁ ἀδελφός πῆρε τήν γυναῖκα καί τήν ἔκρυψε μέσα σ᾿ ἕνα μεγάλο πιθάρι.Ὅταν ἔφθασε τό πλῆθος, ὁ Ἀββᾶς κατάλαβε τί συνέβη, ἀλλά γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σκέπασε τό πρᾶγμα. Μπῆκε μέσα, κάθησε ἐπάνω στό πιθάρι καί διέταξε νά ψάξουν τό κελλί.
Ἀφοῦ ἔψαξαν καί δέν βρῆκαν τήν γυναῖκα, τούς εἶπε:
«Τί ἔχετε νά πῆτε τώρα; Ὁ Θεός νά σᾶς συγχωρήση».
Καί ἀφοῦ προσευχήθηκε, τούς ἀπομάκρυνε ὅλους, ἔπιασε ἀπό τό χέρι τόν ἀδελφό καί τοῦ εἶπε:
«Ἀδελφέ, πρόσεχε τήν ψυχή σου».
Μετά ἀπό αὐτό ἀναχώρησε.
Ἀββᾶς Ποιμήν
Ἦλθε κάποτε ἀδελφός πρός τόν ἀββᾶ Ποιμένα καί τοῦ λέγει:
«Τί νά κάνω, πάτερ, πού θλίβομαι από τό λογισμό τῆς πορνείας; Πῆγα στόν ἀββᾶ Ἰβιστίωνα, καί μοῦ λέγει, δέν πρέπει νά τήν ἀφήσεις νά χρονίσει πάνω σου»
Τοῦ λέγει ὁ ἀββᾶς Ποιμήν:
«Ὁ ἀββᾶς Ἰβιστίων ἔχει πράξεις πού τόν άνεβάζουν ἐπάνω μέ τούς ἀγγέλους καί τοῦ ξεφεύγει ὅτι ἐγῶ κί ἐσύ εἴμαστε μέσα στήν πορνεία. Ἐάν κρατήσει ὁ μοναχός τήν κοιλιά καί τή γλώσσα καί τήν ἀναχώρηση, ἔχε θάρρος, δέν ἀποθνήσκει.
Δύο ἀδελφοί πήγαιναν στήν πόλη νά πουλήσουν τό ἐργόχειρο τους καί ὅταν ἔφθασαν ἐκεῖ πῆραν διαφορετικούς δρόμους, χωρίσθηκαν ὁ ἕνας ἀπό τόν ἅλλο καί ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς ἔπεσε σέ πορνεία.
Μετά ἀπό λίγο ἦλθε ὁ ἀδελφός καί τοῦ εἶπε «ἀδελφέ, ἄς πᾶμε πίσω στό κελλί μας».
Ἀλλά αὐτός ἀπάντησε: «Δέν θά ἔλθω», καί ὁ ἄλλος ρώτησε: «Γιατί ἀδελφέ;» «Γιατί;» ἀπάντησε ἐκεῖνος, «ὅταν ἔφυγες ἐσύ, ἔπεσα σε πειρασμό καί ἁμάρτησα σαρκικά».
Ὅμως ὁ ἄλλος, πού ἤθελε νά τόν βοηθήσει πολύ ἄρχισε νά τοῦ λέει: «Τό ἴδιο συνέβη καί σέ ἐμένα, ὅταν χώρισα ἀπό ἐσένα ἔπεσα καί ἐγώ στήν πορνεία. Ἀλλά ἔλα νά πᾶμε καί νά προσπαθήσουμε νά μετανοήσουμε μέ ὅλη μας τή δύναμη καί ὁ Θεός θά μᾶς συγχωρήσει». Καί ἦλθαν πίσω στό μοναστήρι καί εἶπαν στούς Γέροντες τί τούς συνέβη καί ἐκείνοι τούς ἔβαλαν ἐπιτίμιο. Ἀλλά ὁ ἕνας ἔκανε τό ἐπιτίμιο ὄχι γιά τόν ἑαυτό του ἀλλά γιά τόν ἀδελφό του, σάν νά εἶχε ἁμαρτήσει αὐτός ὁ ἴδιος, καί ὁ Θεός, βλέποντας τήν ἀγάπη του καί τόν μόχθο του, ἀπεκάλυψε σέ ἕναν ἀπό τούς γέροντες ὅτι χάριν τῆς μεγάλης ἀγάπης αὐτοῦ τοῦ μοναχοῦ πού δέν εἶχε ἁμαρτήσει συγχώρησε καί ἐκεῖνον ποῦ ἁμάρτησε».
*******************
Τό τέλος τοῦ Γέροντα ὅσιακό, χαρούμενο, ἀναμενόμενο ἀπ’ αὐτόν.
Ἐφοδιασμένος μέ τά μυστήρια τῆς διά βίου μετανοίας, τοῦ ἱεροῦ εὐχελαῖου καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἄρχισε νά βλέπει φῶς καί τούς ἁγίους ἀγγέλους.
Αὐτή ἡ θεωρία τόν ἔκανε ἔμπλεο χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως.
Φώναξε τόν ὑποτακτικό του καί τόν εὐχήθηκε καί παρέδοσε τήν ὁσία ψυχή του εἰς Ἐκεῖνον, πού ἐκ νεανικῆς ἡλικίας ἀφιερώθηκε.
Ἡ κηδεία του ἁπλή, ἀπέρριτος, ἀθόρυβος, ὅπως συνηθίζεται στόν ἱερό τόπο τοῦ Ἄθωνος.
Ὁ ἐνταφιασμός του πίσω ἀπό τό ἱερό τοῦ νεοανεγερθέντος ναοῦ, τοῦ εἰς τό αὐτό κελλίον τελευτήσαντος ἱεροῦ διδασκάλου καί ὁσίου πατρός Νικοδήμου τοῦ Ναξίου. Ἀπό τήν πάγκαλον αὐτήν θέαν τοῦ τάφου του ἀτενίζει τήν ἀνατολή, ἀναμένων τήν κοινή ἀνάσταση, μιάς καί ὁ Κύριος κατά τίς ἀψευδεῖς ἐπαγγελίες Του, ἐξ ἀνατολῶν θά ἔλθη κατά τήν Δευτέραν Παρουσίαν του.
Αἰωνία σου ἡ μνήμη Γέροντα Νικόδημε.
Νά λές καί γιά μᾶς καμιά λέξη ἱκεσίας στόν Κύριο καί τήν Κυρία Θεοτόκο.
Καλήν ἀντάμωσιν εἰς τήν χώραν τῶν ζώντων.

Δευτέρα 12 Ιουνίου 2017

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ;;;

1. Δεν είναι περίεργο πώς ένα ποσό των 20 Ευρώ σας φαίνεται πολύ μεγάλο όταν το δίνετε στην εκκλησία, αλλά είναι μικρό όταν πηγαίνετε για ψώνια;

2. Δεν είναι περίεργο που 2 ώρες σας φαίνονται πολλές όταν είστε στην εκκλησία, ενώ σας φαίνονται λίγες όταν παρακολουθείτε μια καλή ταινία;

3. Δεν είναι περίεργο το ότι δεν βρίσκετε λόγια να πείτε όταν προσεύχεστε, αλλά δεν έχετε κανένα πρόβλημα όταν σκέφτεστε για ποιο πράγμα θα μιλήσετε με έναν φίλο;

4. Δεν είναι περίεργο το πόσο «δύσκολο» και «βαρετό» είναι να διαβαστεί ένα κεφάλαιο της Αγίας Γραφής, ενώ πόσο εύκολα διαβάζονται 100 σελίδες ενός δημοφιλούς μυθιστορήματος;

5. Δεν είναι περίεργο το ότι ο καθένας θέλει εισιτήρια για μπροστινές θέσεις σε συναυλίες και αγώνες, αλλά προτιμά να κάθεται στα τελευταία καθίσματα της εκκλησίας;

6. Δεν είναι περίεργο το ότι πρέπει να ξέρετε για μια εκδήλωση της εκκλησίας 2-3 εβδομάδες πριν από την ημέρα που θα γίνει, ώστε να μπορέσετε να την βάλετε στον προγραμματισμό σας, αλλά μπορείτε για άλλα γεγονότα να αποφασίσετε και την τελευταία στιγμή;

 7. Δεν είναι περίεργο το πόσο δύσκολο είναι να μάθετε κάτι που σχετίζεται με το Θεό, ώστε να το μοιραστείτε με άλλους, αλλά το πόσο εύκολο είναι να μάθετε, να καταλάβετε και να διαδώσετε ένα κουτσομπολιό;

 8. Δεν είναι περίεργο το ότι εύκολα πιστεύετε αυτά που γράφονται στα περιοδικά και στις εφημερίδες, αλλά από την άλλη αμφιβάλλετε για τα λόγια της Αγίας Γραφής;

9. Δεν είναι περίεργο πώς ο καθένας θέλει μια θέση στον ουρανό, αλλά δεν θέλει να πιστέψει, να κάνει ή να πει κάτι για να φθάσει εκεί;

10. Δεν είναι περίεργο το πως μπορείς να δυσανασχετείς για τα 15-20 λεπτά του κηρύγματος στην Θ.Λ. όταν μπορείς να κάθεσαι και να ακούς με αμείωτο ενδιαφέρον ανόητες ομιλίες πολιτικών και τηλεσαχλαμάρες για ώρες πολλές;

11. Δεν είναι περίεργο το πόσο εύκολα στέλνετε ανέκδοτα σε e-mails τα οποία προωθούνται δεξιά κι αριστερά, ενώ το σκέφτεστε διπλά όταν πρόκειται να στείλετε ένα μήνυμα για το Θεό;

Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας;
π.Ε.

Τρίτη 23 Μαΐου 2017

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἐάν ἔχουμε ζήσει τή χαρά τῆς Πασχαλινῆς περιόδου, εἶναι σπάνιο νά μήν νιώσουμε ἕνα σφίξιμο στήν καρδιά, ὅταν ἔρχεται ἡ μέρα τῆς Ἀναλήψεως. Ξέρουμε πολύ καλά ὅτι εἶναι μία ἀπό τίς μεναλύτερες γιορτές τῆς Χριστιανοσύνης.  Κι ὅμως , μᾶς φαίνεται σάν ἀναχώρηση, σάν χωρισμός, ὅτι ὁ Κύριός μας δέν εἶναι πιά παρών μέ τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο. Οἱ μαθητές δέν ἀντέδρασαν ἔτσι. Θά μποροῦσε n λύπη νά τούς ἔχει καταβάλει, αὐτοί ὅμως ἀντιθέτως» ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ μετά χαρᾶς μεγάλnς» (Λούκ. 24:36-53).

Γιατί ἡ Ἀνάληψη χαροποιεῖ τούς χριστιανούς ;
Καταρχᾶς, διότι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου μας εἶναι πολύτιμη γιά μᾶς. Ἡ Ἀνάληψη ὁλοκληρώνει τήν ἐπίγεια ἀποστολή Του.  Ὁλοκλήρωσε τό ἔργο πού Τοῦ ἀνάθεσε ὁ Πατήρ, καί πρός Αὐτόν τείνει τώρα μέ ὅλο τό εἶναι Του.  Σέ λίγο ὁ Πατέρας θά Τόν ὑποδεχθεῖ, ὅπως ἁρμόζει στή νίκη πού κέρδισε κατά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, μιά νίκη πού κατακτήθηκε μέ τόσο πόνο. Σέ λίγο θά δοξαστεῖ στόν οὐρανό. Ἡ δόξα καί ἡ ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου μας πρέπει νά εἶναι σημαντικότερες γιά μᾶς ἀπό τήν «αἰσθητή παρηγοριᾶς» πού ἀντλοῦμε ἀπό τήν παρουσία Του. Ἅς μάθουμε νά ἀγαποῦμε τόσο τόν Κύριό μας, ὥστε νά χαιρόμαστε μέ τή δική Του χαρά.



Στή συνέχεια, ἡ Ἀνάληψη σηματοδοτεῖ τό γεγονός ὅτι ὁ Πατήρ ἀποδέχεται ὅλο τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Υἱοῦ. Ἡ Ἀνάσταση ἦταν τό πρῶτο ἐκτυφλωτικό σημεῖο αὐτῆς τῆς ἀποδοχῆς.  Ἡ Πεντηκοστή θά εἶναι τό τελικό. Ἡ νεφέλη πού σήμερα περιβάλλει τόν Ἰησοῦ καί ἀνεβαίνει μαζί Του στόν οὐρανό ἀντιπροσωπεύει τόν καπνό τοῦ ὁλοκαυτώματος πού ἀνεβαίνει ἀπό τό θυσιαστήριο πρός τόν Θεό. Ἡ θυσία ἔγινε δεκτή. Ὁ Πατήρ ὑποδέχεται τό Θύμα, ὅπου κοντά Του θά συνεχίσει νά προσφέρει αἰωνίως τή θυσία Του. Τό ἔργο τῆς σωτηρίας μας ὁλοκληρώθηκε.
Ὁ Ἰησοῦς δέν ἐπιστρέφει μόνος στόν Πατέρα. Εἶναι ὁ ἀσώματος Λόγος πού κατέβηκε καί ἔζησε μετά τῶν ἀνθρώπων.  Σήμερα εἶναι ὁ Λόγος πού ἐγένετο Σάρξ, ἀληθινός Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, πού εἰσέρχεται στή βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Φέρνει μαζί Του τήν ἀνθρώπινη φύση τήν ὁποία εἶχε ἐνδυθεῖ. Ἀνοίγει τίς πύλες τῆς Βασιλείας γιά τήν ἀνθρωπότητα . Κατακτοῦμε « μέσω πληρεξουσίου» τά ἐπουράνια ἀγαθά: «Ὄντας ἡμᾶς νεκρούς τοίς παραπτώμασι ... συνήγειρε καί συνεκάθισεν ἐν τοίs ἔπουρανιοις ἐν Χριστῷ 'Ιησού» . Ἐάν εἴμαστε πιστοί, προόρισε γιά μᾶς θέση στή Βασιλεία. Ἡ παρουσία μας ἐκεῖ εἶναι αὐτό πού ἐπιθυμεῖ καί περιμένει.
Ἡ Ἀνάληψη καθιστᾶ γιά μᾶς τή σκέψη τοῦ οὐρανοῦ περισσότερο παροῦσα καί ἐπίκαιρη. Σκεπτόμαστε ἄραγε ἀρκετά τή μόνιμη κατοικία μας;  Γιά τούς περισσότερους χριστιανούς, ἡ οὐράνια ζωή εἶναι κάτι σάν συμπλήρωμα τῆς ἐπίγειας. Κάτι σάν ὑστερόγραφο, σάν τό παράρτημα ἐνός βιβλίου, τοῦ ὁποίου τό κυρίως κείμενο ἔχει γραφτεῖ στή γῆ. Τό ἀντίθετο ὅμως εἶναι τό ἀληθινό. Ἡ ἐπίγεια ζωή μας δέν εἶναι παρά ὁ πρόλογος τοῦ βιβλίου. Ἡ ζωή στόν οὐρανό θά εἶναι τό κείμενο, καί τό κείμενο δέν θά ἔχει τέλος. Γιά νά χρησιμοποιήσουμε μία ἄλλη εἰκόνα, ἡ γήινη ζωή μας εἶναι μία σήραγγα-στενή, σκοτεινή καί πολύ σύντομη- πού ὁδηγεῖ σ΄ ἕνα ὑπέροχο καί ἡλιόλουστο τοπίο. Σκεπτόμαστε πάρα πολύ αὐτό πού εἶναι ἡ ζωή μας τώρα . Δέν σκεπτόμαστε ἀρκετά αὐτό πού θά εἶναι στό μέλλον : « Ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε... ἅ ἠτοίμασεν ὁ Θεός τοίς ἀγαπώσιν Αὐτόν».





Οἱ μαθητές, ἀφοῦ ἀποχωρίστηκαν τόν Ἰησοῦ, παρέμεναν πλήρεις ἐλπίδας, διότι ἤξεραν ὅτι θά τούς ἐδίδετο τό Πνεῦμα. Τούς παρήγγειλε «ἀπό Ἱεροσολύμων μή χωρίζεσθαι, ἀλλά περιμένειν τήν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός...». Ἡ νεφέλη περιβάλλει τόν Ἰησοῦ ,ἀλλά δέν ἔχει πάρει ἀκόμη τό χρῶμα τῆς φλόγας τῆς Πεντηκοστῆς.  Ὁ Ἰησοῦς φεύγοντας μᾶς σταθεροποιεῖ σέ μία στάση, ὄχι λύπης ἀλλά χαρούμενης καί γεμάτης ἐμπιστοσύνη προσμονῆς .
«Καί ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογείν αὐτόν αὐτούς διέστη ἀπ' αὐτῶν καί ἀνεφέρετο εἰς τόν οὐρανόν. Καί αὐτοί προσκυνήσαντες αὐτόν ἐπέστρεψαν εἰς Ἱερoυσαλήμ μετά χαρᾶς μεγάλης.» Νά τί θά ἔπρεπε νά εἶναι γιά μᾶς ἡ γιορτή τῆς Ἀναλήψεως.  Ἐάν ὁ Ἰησούs ἀπομακρύνεται εὐλογώντας, κι ἄν ἐμεῖς Τόν προσκυνοῦμε γονατιστοί ἐνῶ ἀνεβαίνει, θά σηκωθοῦμε γεμάτοι μέ καινούργια δύναμη-καρπό τῆς εὐλογίας καί τῆς προσκύνησης- καί θά ἐπιστρέψουμε, ὅπως οἱ ἀπόστολοι, «μετά χαρᾶς μεγάλης».


Lev Gillet, (ἐνός Μοναχοῦ τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας) ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΚΑΤΑΝΥΞΗ, Ἔκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 2009, σ.124-128).