Ας
ξεκινήσομε,
υπενθυμίζοντας σε όλους όσους το
διαβάζουν την παλιά παραβολή του ανθρώπου
που ψαρεύει μόνος σε μια παραλία.
Υπάρχει ένας άντρας που ψαρεύει μόνος σε μια παραλία με ένα απλό καλάμι. Ένας άλλος άντρας τον πλησιάζει και τον ρωτά γιατί δεν αγοράζει μια βάρκα για να ψαρεύει, γιατί έτσι θα μπορούσε να πιάσει περισσότερα ψάρια.
Ο ψαράς απαντά: «Και μετά τι;» Ο περαστικός λέει με φυσικότητα: «Λοιπόν, τότε θα μπορούσες να αγοράσεις μια ακόμα μεγαλύτερη βάρκα και να πιάσεις ακόμα περισσότερα ψάρια με τα λεφτά από την πώληση όλων αυτών των ψαριών!»
Ο ψαράς απαντά: «Και μετά τι;» Ο περαστικός, μπερδεμένος που ο ψαράς δεν φαίνεται να καταλαβαίνει, αντιδρά: «Τότε θα μπορούσες να συνταξιοδοτηθείς και να προσλάβεις άλλους να ψαρεύουν για σένα!» Ο ψαράς απαντά: «Και μετά τι;» Ακόμα πιο μπερδεμένος, ο περαστικός λέει: «Τότε θα μπορούσες να έχεις περισσότερο χρόνο για να κάνεις αυτό που αγαπάς!»
Ο ψαράς τον κοιτάζει. Και περιμένει. Για κατανόηση. Τότε ο περαστικός αντιλαμβάνεται ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του ότι ο μακρύς και συχνά εκμεταλλευτικός δρόμος προς την απλότητα είναι άσκοπος. Ο ψαράς, ακόμα και με όλα τα λεφτά του κόσμου, θα έκανε ακριβώς αυτό που ήδη έκανε.
Μια μέρα, ένας πλούσιος επιχειρηματίας (ή επενδυτικός τραπεζίτης, σε κάποιες εκδοχές) έκανε διακοπές σε ένα μικρό παράκτιο χωριό στο Μεξικό. Παρακολούθησε έναν μοναχικό ψαρά να κωπηλατεί τη μικρή του βάρκα πίσω στην ακτή με μερικά μεγάλα ψάρια.
