Ζόμπι Δημοκρατίες (Zombie Politics and Culture)

** Όταν η Μορφή Επιβιώνει, αλλά η Σκέψη Έχει Πεθάνει**

Στο πιο πρόσφατο τεύχος του The Atlantic, ο George Packer έχει ένα άρθρο με τίτλο, «Η Ζόμπι Δημοκρατία της Αμερικής». (δείτε https://outsidethebeltway.com/zombie-democracy/#comments, 26-9-2025 & https://www.theatlantic.com/ideas/archive/2025/09/america-authoritarian-regime-ai-suicide/684350, 24-9-2025)

Όπως πάντα ο Packer, είναι εξαιρετικός. Το θέμα αυτής της ανάρτησης είναι διαφορετικό σε έναν πολύ σημαντικό τομέα. Είναι πως ό,τι μαστίζει τη δημοκρατία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαστίζει τις δημοκρατίες παντού.

Ψηφίζουμε. Συζητάμε. Εκλέγουμε αντιπροσώπους. Ακολουθούμε διαδικασίες. Και όμως έχει κάτι μαραθεί. Αυτό που αποκαλούμε δημοκρατία σήμερα έχει γίνει κέλυφος. Μια τελετουργία. Μια σκιά του εαυτού της. Κινείται. Αναπνέει. Αλλά δεν σκέφτεται πια.  Αυτή είναι η ζόμπι δημοκρατία. 

Καμία χώρα δεν εξαιρείται από τις ασθένειες που είναι δικές μας. Για παράδειγμα, καμία δημοκρατία δεν εξαιρείται από ηγέτες που φαίνονται ανίκανοι και άστοχοι, ειδικά σε σύγκριση με άλλους τύπους ηγετών που είναι αυταρχικοί και που μερικές φορές φαίνονται πολύ πιο ικανοί να φέρουν εις πέρας τα πράγματα. Να είναι αποτελεσματικοί αντί για αναποτελεσματικοί, και να εξασφαλίζουν ασφάλεια και σταθερότητα.

Η Κοινωνία της Εξουθένωσης [The Burnout Society]

Διαχρονικά, έχουμε προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσουμε τη φύση της κοινωνίας, παλεύοντας με έννοιες όπως οι πειθαρχικές κοινωνίες και οι κοινωνίες του ελέγχου. 

Ο Μισέλ Φουκώ, δείχνοντας προς τον 18ο και 19ο αιώνα, εντόπισε με ακρίβεια την πειθαρχική κοινωνία, η οποία έφτασε στο ζενίθ της στις αρχές του 20ού αιώνα, με την πειθαρχική κοινωνία να μοιάζει με μια σειρά κλειστών χώρων, όπου τα άτομα περιορίζονταν σε προκαθορισμένες ζώνες και υποβάλλονταν σε αυστηρούς κανονισμούς. Εδώ, το άτομο περνούσε συνεχώς μέσα από πειθαρχικά περιβάλλοντα, κάθε ζώνη με τους δικούς της νόμους, είτε μέσα σε στρατώνες, σχολεία, νοσοκομεία ή εργοστάσια. 

Καθώς το εικοστό αιώνα πλησίαζε στο τέλος του, ο Ζιλ Ντελέζ παρατήρησε μια σημαντική αλλαγή στο κοινωνικό τοπίο, όπου τα κλειστά περιβάλλοντα που έμοιαζαν με φυλακές του παρελθόντος έδιναν τη θέση τους σε μια νέα τάξη. Ενώ μια ανερχόμενη δύναμη έκανε σταδιακά διάβρωση στους πειθαρχικούς θεσμούς, αφήνοντάς τους στα πρόθυρα της απαξίωσης, αναδυόταν ένας απέραντος και περίπλοκος ιστός, με τα άτομα παγιδευμένα στα περίπλοκα νήματά του. 

«Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»(EU «Soylent Green»)

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν...ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; 

ΒΑΣΙΛ(ΕΙ)ΟΠΙΤΑ 2026