Διαχρονικά, έχουμε προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσουμε τη φύση της κοινωνίας, παλεύοντας με έννοιες όπως οι πειθαρχικές κοινωνίες και οι κοινωνίες του ελέγχου.
Ο Μισέλ Φουκώ, δείχνοντας προς τον 18ο και 19ο αιώνα, εντόπισε με ακρίβεια την πειθαρχική κοινωνία, η οποία έφτασε στο ζενίθ της στις αρχές του 20ού αιώνα, με την πειθαρχική κοινωνία να μοιάζει με μια σειρά κλειστών χώρων, όπου τα άτομα περιορίζονταν σε προκαθορισμένες ζώνες και υποβάλλονταν σε αυστηρούς κανονισμούς. Εδώ, το άτομο περνούσε συνεχώς μέσα από πειθαρχικά περιβάλλοντα, κάθε ζώνη με τους δικούς της νόμους, είτε μέσα σε στρατώνες, σχολεία, νοσοκομεία ή εργοστάσια.
Καθώς το εικοστό αιώνα πλησίαζε στο τέλος του, ο Ζιλ Ντελέζ παρατήρησε μια σημαντική αλλαγή στο κοινωνικό τοπίο, όπου τα κλειστά περιβάλλοντα που έμοιαζαν με φυλακές του παρελθόντος έδιναν τη θέση τους σε μια νέα τάξη. Ενώ μια ανερχόμενη δύναμη έκανε σταδιακά διάβρωση στους πειθαρχικούς θεσμούς, αφήνοντάς τους στα πρόθυρα της απαξίωσης, αναδυόταν ένας απέραντος και περίπλοκος ιστός, με τα άτομα παγιδευμένα στα περίπλοκα νήματά του.
