Ζόμπι Δημοκρατίες (Zombie Politics and Culture)

** Όταν η Μορφή Επιβιώνει, αλλά η Σκέψη Έχει Πεθάνει**

Στο πιο πρόσφατο τεύχος του The Atlantic, ο George Packer έχει ένα άρθρο με τίτλο, «Η Ζόμπι Δημοκρατία της Αμερικής». (δείτε https://outsidethebeltway.com/zombie-democracy/#comments, 26-9-2025 & https://www.theatlantic.com/ideas/archive/2025/09/america-authoritarian-regime-ai-suicide/684350, 24-9-2025)

Όπως πάντα ο Packer, είναι εξαιρετικός. Το θέμα αυτής της ανάρτησης είναι διαφορετικό σε έναν πολύ σημαντικό τομέα. Είναι πως ό,τι μαστίζει τη δημοκρατία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαστίζει τις δημοκρατίες παντού.

Ψηφίζουμε. Συζητάμε. Εκλέγουμε αντιπροσώπους. Ακολουθούμε διαδικασίες. Και όμως έχει κάτι μαραθεί. Αυτό που αποκαλούμε δημοκρατία σήμερα έχει γίνει κέλυφος. Μια τελετουργία. Μια σκιά του εαυτού της. Κινείται. Αναπνέει. Αλλά δεν σκέφτεται πια.  Αυτή είναι η ζόμπι δημοκρατία. 

Καμία χώρα δεν εξαιρείται από τις ασθένειες που είναι δικές μας. Για παράδειγμα, καμία δημοκρατία δεν εξαιρείται από ηγέτες που φαίνονται ανίκανοι και άστοχοι, ειδικά σε σύγκριση με άλλους τύπους ηγετών που είναι αυταρχικοί και που μερικές φορές φαίνονται πολύ πιο ικανοί να φέρουν εις πέρας τα πράγματα. Να είναι αποτελεσματικοί αντί για αναποτελεσματικοί, και να εξασφαλίζουν ασφάλεια και σταθερότητα.

Η Κοινωνία της Εξουθένωσης [The Burnout Society]

Διαχρονικά, έχουμε προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσουμε τη φύση της κοινωνίας, παλεύοντας με έννοιες όπως οι πειθαρχικές κοινωνίες και οι κοινωνίες του ελέγχου. 

Ο Μισέλ Φουκώ, δείχνοντας προς τον 18ο και 19ο αιώνα, εντόπισε με ακρίβεια την πειθαρχική κοινωνία, η οποία έφτασε στο ζενίθ της στις αρχές του 20ού αιώνα, με την πειθαρχική κοινωνία να μοιάζει με μια σειρά κλειστών χώρων, όπου τα άτομα περιορίζονταν σε προκαθορισμένες ζώνες και υποβάλλονταν σε αυστηρούς κανονισμούς. Εδώ, το άτομο περνούσε συνεχώς μέσα από πειθαρχικά περιβάλλοντα, κάθε ζώνη με τους δικούς της νόμους, είτε μέσα σε στρατώνες, σχολεία, νοσοκομεία ή εργοστάσια. 

Καθώς το εικοστό αιώνα πλησίαζε στο τέλος του, ο Ζιλ Ντελέζ παρατήρησε μια σημαντική αλλαγή στο κοινωνικό τοπίο, όπου τα κλειστά περιβάλλοντα που έμοιαζαν με φυλακές του παρελθόντος έδιναν τη θέση τους σε μια νέα τάξη. Ενώ μια ανερχόμενη δύναμη έκανε σταδιακά διάβρωση στους πειθαρχικούς θεσμούς, αφήνοντάς τους στα πρόθυρα της απαξίωσης, αναδυόταν ένας απέραντος και περίπλοκος ιστός, με τα άτομα παγιδευμένα στα περίπλοκα νήματά του. 

«Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»(EU «Soylent Green»)

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν...ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; 

ΒΑΣΙΛ(ΕΙ)ΟΠΙΤΑ 2026

Η ΑΚΡΑΙΑ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ του 1858 ή του 1812 ?

 Τον Ιανουάριο του 1858, τον καιρό της παλαιάς Ελλάδας, η Αττική γνώρισε  πρωτοφανείς χιονοπτώσεις. Στις 6 του μηνός άρχισε να πέφτει πυκνό χιόνι στα ορεινά του νομού και γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλη την έκτασή του. 

Οι υποτυπώδεις δρόμοι κατέστησαν αδιάβατοι και ο Όθων με την Αμαλία και την ακολουθία τους αποκλείστηκαν στη Χαλκίδα, όπου είχαν μεταβεί για να εγκαινιάσουν τη νέα γέφυρα του πορθμού. Αλλά οι συνέπειες ήταν πιο σκληρές για τους υπηκόους τους.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, το πρώτο πράγμα που έλειψε στους Αθηναίους δεν ήταν τα τρόφιμα που προμηθεύονταν από τα κοντινά χωριά και το λιμάνι του Πειραιά, αλλά τα μέσα για να ζεσταθούν, δηλαδή τα κάρβουνα —οι ξυλάνθρακες— και η καύσιμη ξυλεία. Τα δε κάρβουνα κατάντησαν πιο ακριβά και από το ψωμί.

Και άλλοι άνθρωποι, στα Μέγαρα, στην Κάζα, στη Μάνδρα και στον Άγιο Μερκούριο της Πάρνηθας, πάγωσαν —ξύλιασαν, κυριολεκτικά— όταν επιχείρησαν να μετακινηθούν ή να κάνουν δουλειές στην ύπαιθρο. 

Τα ταχυδρομεία άρχισαν να παραλύουν και οι συγκοινωνίες παρουσίαζαν σοβαρές καθυστερήσεις, τόσο στη στεριά όσο και στη θάλασσα. Τα πελάγη πάγωσαν και αυτά, σε βαθμό που να ξεβράζουν νεκρά ψάρια. 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΤΣΑ 18-12-2025

    Τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη Γέννηση του Χριστού, το μεγάλο μήνυμα της αγάπης, της ειρήνης και της ελπίδας για όλο τον κόσμο.

    Μέσα από αυτή τη γιορτή, θυμόμαστε τη σημασία της ταπεινότητας, της προσφοράς και της καλοσύνης, αξίες που προσπαθούμε καθημερινά να καλλιεργούμε στα παιδιά μας.

    Στον παιδικό μας σταθμό, αυτές τις ημέρες ζήσαμε τη μαγεία των Χριστουγέννων μέσα από συζητήσεις, παραμύθια, τραγούδια και δημιουργικές δραστηριότητες, που βοήθησαν τα παιδιά να γνωρίσουν με απλό τρόπο το μήνυμα της Γέννησης του Χριστού.

Με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάσαμε μαζί με τις άλλες νηπιαγωγούς και βρεφονηπιοκόμους τη χριστουγεννιάτικη γιορτή μας στους γονείς, τους παππούδες και τους συγγενείς των παιδιών, καρπό της προσπάθειας και του ενθουσιασμού των μικρών μας φίλων.

Μέσα από τραγούδια, κινήσεις και μικρές θεατρικές σκηνές, τα παιδιά μοιράζονται τη χαρά αυτής της άγιας γιορτής.

Η προετοιμασία της γιορτής αποτέλεσε για τα παιδιά μια πολύτιμη εμπειρία, καθώς έμαθαν να συνεργάζονται, να εκφράζονται και να συμμετέχουν με χαρά και αυτοπεποίθηση.

Η έλευση του Άη Βασίλη φώτισε τα πρόσωπα των παιδιών από χαρά και ενθουσιασμό. Με χαμόγελα και παιδικά γέλια νιώσαμε όλοι τη μαγεία των Χριστουγέννων να ζωντανεύει.  Ευχαριστούμε θερμά τους γονείς για την εμπιστοσύνη και τη στήριξή τους.

Σας ευχόμαστε ολόψυχα Καλά Χριστούγεννα, με υγεία, αγάπη και ειρήνη σε κάθε σπίτι.

Με εκτίμηση,

Η ομάδα του παιδικού σταθμού &

H Διευθύντρια Γεωργία Χαλιλοπούλου

 μαζί με τις άλλες νηπιαγωγούς και βρεφονηπιοκόμους ....

🎄✨

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ, 21-12-2025

 

Λέων ΙΔ΄ και Βαρθολομαίος: Η σημασία και οι συνέπειες μιας συνάντησης (ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΙΩΒ)

 Για λίγες μέρες, τα μάτια όλου του κόσμου ήταν στραμμένα προς το Φανάρι για το πρώτο ταξίδι του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στο εξωτερικό, την επίσκεψή του στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την επίσημη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Η συνάντηση αυτή αποτέλεσε αντικείμενο πολλών σχολίων σε διάφορες πτυχές. Θα προσπαθήσουμε εδώ να τονίσουμε τη σημασία αυτής της ιστορικής συνάντησης και τι μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον.

Θα πρέπει να τονιστεί εξαρχής ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη επίσκεψη Πάπα στο Φανάρι, ούτε η πρώτη κοινή διακήρυξη που υπεγράφη από Πάπα και οικουμενικό πατριάρχη.

Πράγματι, οι Πάπες Παύλος ΣΤ΄, Ιωάννης Παύλος Β΄, Βενέδικτος ΙΣΤ΄ και ο αείμνηστος Φραγκίσκος έχουν επισκεφθεί όλοι την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπου έγιναν δεκτοί από τους Οικουμενικούς Πατριάρχες Αθηναγόρα, Δημήτριο και Βαρθολομαίο, και κάθε μία από αυτές τις συναντήσεις ήταν η αφορμή για την υπογραφή κοινής διακήρυξης σχετικά με τη δέσμευση των δύο Εκκλησιών για την επαναπροσέγγισή τους και την επιδίωξη της αποκατάστασης της εκκλησιαστικής κοινωνίας.

Ο φεμινισμός της επιτήρησης: επεκτείνει τον κυβερνητικό έλεγχο στις πιο προσωπικές πτυχές της ζωής.

Ο φεμινισμός ορίζει πλέον το ισπανικό κράτος με τον τρόπο που το έκανε κάποτε ο Καθολικισμός.

Έχει τα δικά του υπουργεία και προϋπολογισμούς και το λεξιλόγιό του τώρα διαποτίζει στα σχολεία, σε τμήματα ανθρώπινου δυναμικού, στον πολιτισμό και τα μέσα ενημέρωσης.

Αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν η υποσχεθείσα απελευθέρωση, αλλά μια αύξηση του κοινωνικού ελέγχου από αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «φεμινισμός επιτήρησης» - ένα κίνημα που επεκτείνει τον κυβερνητικό έλεγχο παρουσιάζοντας τις γυναίκες ως θύματα, αντί για όντα ικανά να ασκήσουν ανεξάρτητη δράση.

“Η υποβοηθούμενη ευθανασία είναι η πεμπτουσία της πολιτικής των καιρών μας.”

Ένας κρατούμενος αξιολογείται για «ιατρικά υποβοηθούμενη ευθανασία» (Ι.Α.Ε)ⁱ ενώ φορά χειροπέδες και του χορηγείται μια θανατηφόρα «φαρμακευτική αγωγή» για να τερματίσει τη ζωή του παρουσία φρουρών και αστυνομικών.

Ένας ανάπηρος άνδρας ζητά επανειλημμένα βοήθεια και συμπαράσταση για μια ανθρώπινη διαβίωση, αλλά αντί αυτού του προσφέρεται υποβοηθούμενη ευθανασία και του υπενθυμίζεται το κόστος της νοσηλείας του.

Ένας διάσημος υποστηρικτής της ιατρικά υποβοηθούμενης ευθανασίας δηλώνει ότι είναι γελοίο να διστάζει μια κοινωνία με τόσες «ακριβές σε κόστος» ασθένειες να αποδεχτεί την πρακτική.

Ένα φυλλάδιο υπέρ της Ι.Α.Ε (“medical assistance in dying”) σημειώνει ξεκάθαρα: «Αν είστε αναποφάσιστοι για την αυτοκτονία, το γεγονός ότι είστε βάρος για την οικογένειά σας ή για την ευρύτερη κοινωνία πρέπει να ληφθεί υπόψη».

Ακούγεται αυτό σαν ένα πλαίσιο στο οποίο η «αυτονομία του ασθενούς» είναι υψίστης σημασίας ;